Ecuador steunt zijn mini-Chavez

Rafael Correa groeit uit tot het nieuwe linkse gezicht van Latijns-Amerika. Gisteren werd hij opnieuw gekozen tot president van Ecuador.

Ecuador's President Rafael Correa celebrates his election victory in Quito, Ecuador, Sunday, Feb.17, 2013. Correa coasted to a second re-election on Sunday winning 56.7 percent of the vote against 24 percent for his closest challenger, former Banco de Guayaquil chief Guillermo Lasso, with 36 percent of the vote counted.(AP Photo/Dolores Ochoa)
Ecuador's President Rafael Correa celebrates his election victory in Quito, Ecuador, Sunday, Feb.17, 2013. Correa coasted to a second re-election on Sunday winning 56.7 percent of the vote against 24 percent for his closest challenger, former Banco de Guayaquil chief Guillermo Lasso, with 36 percent of the vote counted.(AP Photo/Dolores Ochoa) AP

‘We hoeven geen president, we hebben er al één’. Met deze verkiezingsleus is de linkse leider van Ecuador, Rafael Correa, gisteren herkozen voor een derde termijn. Nog nooit had het instabiele olieland zo lang dezelfde president, van 2007 tot straks 2017.

De 49-jarige econoom geldt als succesvol armoedebestrijder. Critici zeggen dat hij met een wijziging van de grondwet zijn greep op de macht heeft versterkt. De afgelopen zes jaar beperkte hij de invloed van de politieke oppositie en van de media. Maar zijn „burgerrevolutie” is populair bij de armen van Ecuador en heeft hem vrienden bezorgd onder linkse én rechtse Latijns-Amerikaanse leiders. „Niemand kan deze revolutie stoppen”, zei hij nadat hij gisteren 57 procent van de stemmen kreeg. „Alles is voor jullie: de mensen die het recht op vrijheid hebben.”

Vorig jaar gaf Correa diplomatiek asiel aan Wikileaks-oprichter Julian Assange. Dat leverde hem grote internationale belangstelling op, maar ook ongevraagde aandacht voor zijn tirades tegen de pers in Ecuador. De president zegt dat hij de democratie juist heeft versterkt door de macht te breken van de mediazenders van „de elite”. Ecuador had tot de komst van Correa één mediareus, met belangen in banken en andere bedrijven.

Correa houdt van confrontatie. Toen zijn vriend Hugo Chávez van Venezuela de Amerikaanse president George W. Bush had vergeleken met de duivel, zei hij dat het een belediging was voor de laatste. Maar politiek gezien is hij een man van het midden. Hij noemt zich een socialist, „met gezond verstand”.

Correa heeft een lange weg afgelegd. Toen hij vijf was werd zijn vader in de VS opgepakt voor cocaïnesmokkel. Zijn moeder bleef berooid achter. Rafael ontsnapte aan zijn lot. Hij kreeg een beurs voor een privé-universiteit in Ecuador en daarna voor een master in België, waar hij zijn Waalse vrouw ontmoette. Hij promoveerde als econoom in de VS, waar hij studeerde onder aanhangers van de vrije markt.

In 2005 werd hij minister van Financiën. Zijn doelstelling: de armoede in Ecuador bestrijden en zijn land economisch onafhankelijk maken. Adviezen van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) legde hij naast zich neer. Binnen vier maanden werd hij ontslagen toen hij de kans verspeelde op een lening van de Wereldbank.

In 2006 begon hij de ‘Alliantie voor een Trots en Soeverein Vaderland’ (Alianza PAIS). Hij beloofde politieke onafhankelijkheid, regionale integratie binnen Latijns-Amerika en steun voor de armen. In dat jaar won hij voor het eerst de presidentsverkiezingen.

Drie jaar later werd hij herkozen in tussentijdse verkiezingen die volgden op de nieuwe grondwet.

Veel Latijns-Amerikaanse leiders – links en rechts – gebruiken hun grondstoffen om hun land te ontwikkelen. Correa heeft buitenlandse oliebedrijven verplicht een groter deel van hun winst af te dragen. Zo financiert hij infrastructuur, onderwijs, gezondheidszorg en projecten voor de armen. De resultaten daarvan worden zichtbaar. De afgelopen zes jaar is de armoede gedaald van 37 naar 29 procent. Ruim een miljoen Ecuadoranen behoren nu tot de middenklasse, op een bevolking van iets minder dan 15 miljoen. Dat sterkt Correa’s zelfvertrouwen .