Dit is een artikel uit het NRC-archief

Politiek

Conservatief, nationalist, historicus

Er zijn heel wat Belgen, vooral aan Franstalige kant, die denken dat het einde van de populariteit van Bart De Wever (42) nabij moet zijn: omdat de Vlamingen volgens hen van de ene held naar de andere trekken. De sociaal-democraat Steve Stevaert was er ooit een, net als de christen-democraat Yves Leterme en wie heeft het nog over hen?

De Wever, historicus en leider van de Vlaams-nationalistische N-VA, moet als burgemeester van Antwerpen nu voor het eerst laten zien dat hij nog iets anders kan dan héél goed debatteren en het gesprek van de dag bepalen. Hij moet de grootste stad van Vlaanderen besturen. Daar zou hij te polariserend voor zijn.

Zelf ergert hij zich aan dit soort verwijten. Door zijn winst bij de gemeenteraadsverkiezingen raakte het extreemrechtse Vlaams Belang tweederde van de aanhang kwijt. De Wever vindt dat hij nu meer mensen bij het democratische proces betrekt. De Vlaams Belangkiezers werden volgens hem vroeger ‘in de koelkast’ gezet door het cordon sanitaire.

De Wever is een fan van conservatieve denkers als Edmund Burke en de schrijver Theodore Dalrymple. Met zijn grote kennis van het verleden en de ‘Vlaamse ontvoogdingsstrijd’ raakt hij bij veel Vlamingen aan het idee dat ze eindelijk eens voor zichzelf moeten opkomen. Volgens zijn tegenstanders combineert hij dat met een uitgekiende mediastrategie.

De Wever staat bekend om zijn cynische grappen en Latijnse citaten. Zijn populariteit groeide enorm door zijn optreden in de televisiequiz ‘De Slimste Mens ter Wereld’ die hij in 2009 bijna won. Bij een fotoronde waarin hij uitwerpselen van dieren moest herkennen, zei De Wever: „Je kunt niet de hele dag stront naar je hoofd geworpen krijgen zonder daar iets van te leren.” In Franstalige media werd hij de ‘Vlaamse Milosevic’ genoemd.

In 2008 was er een eind gekomen aan de intensieve samenwerking, een ‘kartel’, van de N-VA met de Vlaamse christen-democraten (CD&V), omdat de partij van De Wever niks zag in wéér een ‘dialoog’ met de Franstaligen. In het kartel was de N-VA het kleine broertje, daarna groeide de N-VA ver boven de christen-democraten uit.

De Wever is de sterke man van de partij, in de N-VA komt niemand bij hem in de buurt. Sinds het najaar van 2011 volgt De Wever, die aan obesitas leed, een dieet waardoor hij zo’n zestig kilo kwijtraakte. Communicatie-experts dachten dat hij met zijn gewicht ook zijn populariteit zou verliezen: hij eet geen friet meer en drinkt nooit meer een pintje.

De voorspellingen over zijn neergang komen zeker ook voort uit een dringende wens – bij de Franstaligen die vrezen dat België door hem verdwijnt en bij zijn Vlaamse concurrenten. In debatten leggen andere politici het steeds tegen hem af. Vicepremier Johan Vande Lanotte, sociaal-democraat, zei onlangs dat hij het tot de verkiezingen van 2014 niet meer over de N-VA wilde hebben. Met als resultaat: wéér veel aandacht voor de N-VA.