Dankjewel, Carla Dik-Faber

Uit mijn tijd als roker – inmiddels al weer twee dagen geleden – herinner ik me dat ik op het laatst kroegen bezocht met namen als ‘Eddie Bar’ en ‘De vluchtheuvel’. Want daar mocht het. Cafés gevuld met mensen uit een andere kaste.

Ik heb daar veel geleerd. Dat je als de buurman zijn vuilniszak voor jouw huis zet, je die zak dan tegen zijn gevel kunt gooien, bijvoorbeeld.

„Doet-ie het nooit meer.”

En dat alle politici klootzakken zijn, maar eigenlijk wist ik dat al.

Binnenkort hoef ik daar dus niet meer heen om het allemaal aan te horen.

Dankjewel, Carla Dik-Faber.

Carla Dik-Faber is behalve echtgenote en moeder ook Kamerlid namens de ChristenUnie. Haar hobby’s zijn ‘kunst, cello en slowfood’. Ze ziet het als haar opdracht om Nederland te veranderen in Veenendaal. Haar eigen woonplaats, waar de winkels op zondag nog gewoon lekker gesloten zijn. Begin deze week werd haar motie voor een totaal rookverbod aangenomen in de Kamer.

Ik zag Carla in december voor het eerst in actie bij ‘de mars voor het leven’ in Den Haag. Een paar honderd anti-abortus-activisten trokken rond de parlementsgebouwen uit frustratie dat abortus legaal is. Carla met een ernstig gezicht voorop, een joekel van een handtas over de schouder.

Daarna was er een bijeenkomst op het Plein met toespraken en gezang.

Er was een zanger met een mutsje die Jezus muzikaal bedankte met een tweeregelig lied.

‘Toen ik in de kroeg zat, trok hij me eruit. Glorie halleluja, Jezus redde mij. Toen ik in de kroeg zat, trok hij me eruit. Glorie halleluja, Jezus redde mij.’

Het rijmde niet eens, maar de thematiek – Weg met de kroegen! - sprak Carla aan. Ze klapte enthousiast mee met het refrein. Daarna hield ze een toespraak tegen abortus.

Ze had het niet gemakkelijk in de Tweede Kamer, waar ze met haar visie ‘op een muur van weerstand’ stuitte. Wat ze bedoelde was dat bijna niemand het met haar eens was. En dus vroeg ze de massa om te bidden.

„Wilt u bidden voor de mensen in nood? Voor de mensen in de Tweede Kamer? Wilt u alstublieft bidden dat er ook goede besluiten worden genomen? Bid voor ons, dat hebben we hard nodig!”

Om me heen begonnen ze meteen te bidden. Ik ook, ik vond haar zielig.

Ik gunde haar ook een keer een succesje, dat ze een keer iets zei waar de meerderheid het mee eens was. Of dat ze brildrager van het jaar zou worden of zo.

Nooit gedacht dat het zich zo tegen mij zou keren.

We zijn uitgerookt, de buurtkroeg kan sluiten.

En God zag dat het goed was.