Spitzenwerk in coole nonchalance

Dans

Introdans met gemengd programma. Gezien: 8/2, Arnhem. Tournee t/m 14/6. www.introdans.nl ***

Introdans gaat op chique: voor het nieuwe ‘Amerikaanse’ programma creëerde de grande dame van de minimalistische dans, Lucinda Childs, op muziek van de Pool Wojchiec Kilar een splinternieuw groepswerk. Kilar toont uiteraard repetitieve, telkens verschuivende danspatronen. Childs’ ‘handtekening’, en vooral in het eerste deel heeft dat zijn hypnotiserende effect, is dat muziek en dans van rustig en helder transformeren naar een spannende, sprankelende compositie.

Ook het driftige derde deel loopt als een Zwitsers uurwerk, maar het romantischer tweede deel, waarin crinolines en kubussen van staaldraad ten tonele worden gevoerd, oogt wat moeizaam en bedacht.

Dan is de simpele wijze waarop de man in Childs’ montere Chairman Dances (ook op het programma, een exerpt uit de opera Nixon in China) met een metalen frame manipuleert effectiever. Kennelijk leent haar benadering toch het best voor ongehinderde, blijmoedige dans.

The Junk Duet (1998) van Twyla Tharp is sportief en typisch Amerikaans. Het duet is een postmoderne knipoog naar de klassieke grand pas de deux, waarbij negentiende-eeuwse muziek is ingewisseld voor gerammel op ‘junk’, op potten, pannen en olievaten (Donald Knaack), en accuraat spitzenwerk overvloeit in coole nonchalance, of een robbertje boksen.

Allesbehalve nonchalant is Bench, het groepswerk dat Jennifer Muller in 2009 creëerde naar aanleiding van Al Gore’s Inconvenient Truth. Ook zonder die informatie is de boodschap duidelijk dankzij filmbeelden waarin een paradijselijke idylle als gevolg van menselijk ingrijpen teloor gaat. Op de vloer (en de grote bank/vluchtheuvel uit de titel) volgt de choreografie eenzelfde lijn: aanvankelijk harmonieus en sensueel, later onrustig en gewelddadig.

Om aan de zonvloed te ontkomen, kruipt iedereen op de bank. Ter geruststelling: er schijnt hoop te zijn.