Elders

Ik zette mijn voeten in de sneeuw. De stad was donker, maar vanuit de kroegjes lonkte het licht en het lachen en de muziek. Dat kwam straks. Eerst moesten we nog een ommetje maken. Ik pakte zijn hand en kneep er even in. Haalde diep adem. Oké, waar zouden we beginnen?

Zonder te praten tuurden we naar de gevels. Ja, dat moest het zijn. Dat huis stond te huur. Leuk uitzicht. De kroeg om de hoek, de winkels onder je. Aan de binnenkant van mijn ogen probeerde ik me voor te stellen hoe het er hier in de zomer uit zou zien. Hoe ik uit het raam zou kunnen hangen wanneer hij vanaf de straat naar boven zou roepen of ik meeging naar het park. En hoe ik daar boven aan een grote tafel zou zitten, met mijn laptop en mijn kop koffie.

Ik kon het bijna voor me zien. En zo liepen we door de sneeuw door de stad. Bij elk huis dat te huur stond, deed ik dezelfde truc. Met mijn ogen dicht fantaseerde ik het leven dat bij dit huis zou horen. Zou er een kat zijn? Waar zouden de racefietsen moeten staan? Is er een balkon?

Elk huis kreeg in mijn hoofd een ander beeld, maar in ieder beeld zat hij op de bank of stond hij onder de douche te zingen.

En dus zei ik ja. Ja, voor jou verhuis ik naar deze stad, verlaat ik Utrecht om het zuidelijker te zoeken. Als we samen wilden zijn, zat er sowieso niets anders op. Liever hier samen, dan ergens anders alleen.

Soms is het heerlijk wanneer keuzes voor je worden gemaakt. Je kunt niet meer eindeloos je teen in het water laten bungelen. Aarzelend in badpak aan de rand van het zwembad. Je moet maar gewoon springen, om dan te merken dat het water helemaal niet zo koud is.

Het leven is veel overzichtelijker als je geen tijd hebt om te piekeren. Misschien klink ik nu alsof ik de Flow-scheurkalender heb opgegeten en alleen nog maar tegeltjeswijsheden opboer, maar ik meen het. Soms moet je maar gewoon doen, omdat je niet anders kan.

Terwijl je morgen van een nieuwe nrc.next geniet, ben ik elders. Want een nieuwe koers zorgt ook voor nieuwe keuzes bij de krant. Mijn woorden staan vanaf volgende week ook elders. Als u me zoekt: u kunt me vinden achter een laptop, ergens in het zuiden van het land. Met een zingende man onder de douche.

Dit is de laatste column van Nynke de Jong. Volg haar verder op www.nynkedejong.com.