De eenzame strijd van internetactivist Aaron Swartz

Aaron Swartz in 2008. Foto Reuters / Noah Berger

Bijna een maand geleden pleegde internetactivist Aaron Swartz zelfmoord. De internetwereld reageerde geschokt. Tal van bijeenkomsten werden georganiseerd om zijn werk voort te zetten, verontwaardigde blogs werden volgeschreven. Lees hier een fraaie en zeer uitgebreide necrologie over een gedreven en eigenzinnige activist.

De kranten gingen vooral over de laatste twee jaar van het leven van Swartz - de rechtszaak die tegen hem liep, die hem financieel en emotioneel uitputte. Swartz heeft miljoenen academische artikelen gedownload en het Amerikaanse Openbaar Ministerie was vastberaden hem achter de tralies te krijgen, voor fraude en computervredebreuk.

Dat was bekend. In dit artikel lees je meer over de persoon Aaron Swartz. Over zijn drijfveren, zijn successen, en zijn talrijke mislukkingen. In bijna vijftienduizend woorden schept de auteur een fraai beeld van iemand die een heldere missie voor ogen had: vrijheid van informatie, een toegankelijk internet voor iedereen. Zijn strijd was eenzaam, al had hij vele vrienden. Toen hij veertien was begaf hij zich al in de wereld van open access, waar hij mensen ontmoette die tien jaar ouder waren dan hij. Allemaal waren ze onder de indruk van zijn werk.

Swartz hield van lezen, zo leren we, en een van de meest indrukwekkende boeken die hij ooit las was - niet verwonderlijk misschien - Kafka. Hij schrijft over Het Proces dat ieder detail “precies klopt” en overeenkomt met zijn eigen ervaring.

Diep in zijn hart was Swartz meer een politiek activist dan een programmeur. Hij hield van de kruisbestuiving tussen data en politiek. Overal waar hij kwam wilde hij het systeem veranderen - niet alleen het computersysteem, maar ook de organisatie. De wereld verbeteren, al moest hij het in zijn eentje doen.

“The idea of being the last honest man taking a stand against a corrupt world is an appealing one, especially to an idealist like Swartz. It meant not letting his adversaries see they were getting to him.”

Lees het hele verhaal van Justin Peters bij Slate (14.868 woorden, ongeveer 68 minuten leestijd).