NY Times maakt gehakt van Het Diner van Herman Koch

Het ging over de grens zo goed met Het diner, de roman van Herman Koch. Janet Maslin, critica van de NY Times, probeert nu aan het feest een eind te maken met een vernietigend stuk.

Succes en erkenning in Nederland, genomineerd voor de National Book Award, gunstige kritieken tot in Engeland en Australië toe: aan de opmars van Herman Kochs Het diner leek geen eind te komen. The Economist zette het eind vorig jaar zelfs op het eindejaarslijstje, omdat het de ‘summer’s best read’ van 2012 zou zijn geweest.

In de VS dreigt Kochs zilvervlootbootje nu echter vast te gaan lopen. Janet Maslin, een wiskundige die eerst over rockliedjes schreef, daarna lange tijd films recenseerde en zich nu voor de New York Times al weer enige tijd over literatuur buigt, steekt de kachel aan met The Dinner.

Ze opent haar stuk met de zin: “The Dinner,” Herman Koch’s internationally popular novel, is an extended stunt.” Een uitgebreid, of uit de hand gelopen, kunstje dus. Dit omdat er aan de opzet van de vertelling (vier tafelgasten die met elkaar praten en langzamerhand een probleem met een van hun kinderen te berde brengen) nooit iets verandert. Weinig uitdagend kortom.

Het grootste bezwaar tegen The Dinner formuleert Maslin echter aan het eind van haar stuk, door te zeggen dat ‘the Lohmans’ (de belangrijkste personages uit het boek) ‘indigestible’ zijn, onverteerbaar dus. Waar ligt dat aan? Maslin schrijft even hiervoor dat de personages te veel oog hebben voor lelijkheid. Ze komen maar met opsommingen over de treurige toestanden in het bezochte restaurant op de proppen en kraken bovendien het voedsel af: Maslin ziet er de humor niet van in.

Maar: ‘It’s the morality of the story that’s really sickening.’ Daar viel tot op de dag van vandaag nog geen criticus over. De moraliteit? Maslin licht haar bezwaar toe door een quote van een van de personages aan te halen die nooit uit haar eigen mond zou kunnen komen:

“We don’t want to talk him into a guilt complex. I mean, in some way he is guilty of something, but that isn’t to say that a homeless person who lies down in the way in an ATM cubicle should suddenly become innocence itself.”

Wie bij Maslin goed wil vallen, moet personages creëren die Maslin sympathiek vindt. Ietwat chauvinistisch concluderen wij:’It’s the morality of the review that’s really sickening.’

    • Sebastiaan Kort