Lijstjes

Wat moet terug naar Den Haag, en wat mag Brussel? CDA-leider Buma gaf voorafgaand aan het Europadebat zijn lijstje al aan de Volkskrant: apk-keuring, vrouwenquotum, zwangerschapsverlof, cookiebeleid…

Premier Rutte gaat ook een lijstje maken. „Ach, als de heer Timmermans en ik ons kwaad maken, dan hebben we binnen een uur een lijstje”, zei hij. Maar dat zou „populistisch” zijn. Liever neemt hij wat meer tijd, om deze zomer met een „doorwrocht stuk” te komen. Een lijstje met voetnoten.

Treurig toch, hoe dat grote beschavingsideaal van een verenigd Europa bij ons eindigt als een kwartetspelletje met lijstjes. David Cameron en François Hollande hielden visionaire speeches over de toekomst van Europa. Nederland doet alsof het werkelijk gaat om cookies, fijnstof of energielabels.

Dat zijn futiele details. De coalitie doet net alsof we niet voor een keerpunt staan, namelijk: doen we mee met de verdere integratie tot een federaal Europa of scharen we ons bij de afhakers? Die vraag moet eerst beantwoord zijn voordat er überhaupt lijstjes kunnen komen. Nu zullen het loze lijstjes zijn, een compromis tussen PvdA en VVD. PvdA-leider Samsom blijft doen alsof dat mogelijk is: we verschillen van visie op Europa op de langere termijn, maar zijn het over de korte termijn eens.

Welnee. Je kunt niet dezelfde kleine stap zetten als je grote koers radicaal verschilt. Je kunt niet volhouden dat een monetaire unie niet onvermijdelijk dwingt tot een politieke unie. Je kunt de Nederlandse bevolking niet blijven misleiden met dit rare compromis.

Rutte en Samsom doen, evenals Buma, alsof Europa ook een polder is, maar dan wat groter. Geef mij dat extra zwangerschapsverlof, dan versoepel ik de cookiewetgeving…

Nee, de vraag is: doen we mee aan het project-Europa, met minder lidstaten ongetwijfeld, en gaan we naar één federale regering met één begroting?

Onze poldercoalitie klinkt niet als één heldere stem, noch naar de eigen bevolking, noch naar Brussel, noch naar Londen, zodat we straks gewoon aan de arm meegesleurd worden, als drenzende kinderen die ruziën over wat knikkers – vrouwenquota en apk-keuringen – en daarom niets te vertellen hebben.