Winkelen in de thuiszorg

Iets kan ook te goedkoop worden. Aangezien de thuiszorg de komende jaren wordt gedecentraliseerd en gemeenten deze zelf zullen moeten coördineren, zullen de gemeenten deze regelen via aanbestedingen waar zorgaanbieders op kunnen inschrijven. In 2007 werd de huishoudelijke hulp voor ouderen en gehandicapten op eenzelfde manier hervormd. En nu verschilt zowel het verlenen als het krijgen van huishoudelijke hulp van plaats tot plaats. Amsterdam hield de prijsvechters actief buiten de deur, Almere haalde er unverfroren één binnen. In Haarlem werd het personeel gedwongen genoegen te nemen met 25 procent minder salaris. In Zwolle en Amsterdam is nadrukkelijk gelet op het handhaven van kwaliteit. Wel worden er vrijwel overal per cliënt minder minuten besteed aan huishoudelijke hulpverlening.

Datzelfde zit er nu ook in voor de thuiszorg. Gemeenten zullen uit winkelen gaan, elk naar eigen inzicht en normen. Daarbij zullen ze ook rekening houden met tegenvallers in de toekomst. Het kabinet kondigde immers aan verder te bezuinigen, tot 75 procent op huishoudelijke hulp en 25 procent op thuiszorg.

Meer dan de huishoudelijke hulp, die tijdens het ramen lappen zonodig zorgt voor gezelligheid, impliceert het verlenen van thuiszorg per definitie persoonlijk contact tussen hulpgever en hulpvrager. Het strekt zich uit van begeleiding van bijvoorbeeld maaltijden tot lichamelijke verzorging als wassen en aankleden. Ook verplegende taken, als het toedienen van medicatie en de verzorging van wonden, hoort tot de thuiszorg. De kwaliteit van de zorg kan worden gedrukt, de tijd beperkt, de contacten teruggeschroefd tot het hoognodige. Maar tot hoever?

Volgens het SCP zal de behoefte aan thuiszorg tot 2030 aanzienlijk groeien. Dat vooruitzicht mogen gemeenten noch Rijk onderschatten. Er zouden wel eens vele thuiszorgbanen verloren kunnen gaan, die over niet al te lange tijd wel weer eens hard nodig zouden kunnen zijn.

Als ook in de thuiszorg zorgaanbieders hun hulpverleners afknijpen in de jacht op de opdracht, mag van gemeenten verwacht worden te overwegen hoe fatsoenlijk het is deze mensen af te schepen met een bedrag als een fooi.

Daarnaast is het cynisch om hulpbehoevende mensen die zijn aangemoedigd zelfstandig te blijven omdat dat goedkoper is en gezonder, nu af te knijpen. Het ware beter om van hen een eigen bijdrage te vragen voor de nodige hulp. Alleen wie dat niet kan opbrengen, wordt gecompenseerd. Hoe anders? Verantwoordelijkheid voor de naaste is iets dat vanzelfsprekend moet zijn. Vaak willen familie en bekenden best bijspringen. Maar hoe ethisch is het om iemand aan te zetten genadebrood te eten?