Politieke marketingtaal

Gisterochtend ontbeet ik met drie Spritsen. Tijdens het eten las ik de verpakking: ‘Nobo Sprits Melk van Verkade kan deel uitmaken van een uitgebalanceerde en verantwoorde voeding en levensstijl.’ Er stond een link bij naar een website over gezonde voeding, die me probeerde wijs te maken dat koekjes hartstikke goed voor me zijn. Ik was hier even verontwaardigd over, maar realiseerde me toen dat marketing bestaat uit het vertellen van leugens.

Helaas doen niet alleen bedrijven aan marketing, maar ook de politiek. Er bestaat een groot verschil tussen wat politici zeggen na te streven en wat ze daadwerkelijk doen.

De kloof tussen woorden en realiteit zagen we zaterdag in Amsterdam, waar medewerkers van een verpleeghuis een bezetting organiseerden. Volgens hen ging de door de overheid verstrekte 3,5 miljoen euro niet naar ‘handen aan het bed’, maar naar beleidsmakers, coördinatoren en roosterplanners. Dezelfde dag werd bekend dat in Amsterdam 1500 thuiszorgmedewerkers worden ontslagen – de overheid wil het budget voor huishoudelijke zorg met 75 procent korten. Vreemde berichten voor wie de verkiezingsprogramma’s nog in het achterhoofd heeft: de VVD wilde de zorg organiseren ‘om de mensen heen’; voor de PvdA stond in de zorg ‘de mens centraal’, moest zorg ‘dicht bij huis’ zijn en diende er minder geld te gaan naar ‘overhead en management’.

Politieke marketingtaal zien we ook als het gaat om onderwijs. Dit kabinet wil dat Nederland bij de wereldwijde topvijf hoort, en de coalitiepartners zijn niet zuinig met termen als ‘toponderwijs’, ‘excellent’, ‘ambities’ en ‘kwaliteitsimpuls’. Ondertussen investeert het kabinet onvoldoende om dit te bewerkstelligen. Bastiaan Bommeljé liet zaterdag in een opiniestuk in NRC Weekend zien dat er te weinig wordt gedaan tegen bijvoorbeeld diploma-inflatie, slechte taal- en rekenvaardigheid, en de kwaliteitsdaling bij docenten.

In campagnetijd horen we dat de leraar en de verpleegkundige centraal moeten staan, maar vervolgens blijft alles bij het oude. Zijn verkiezingsteksten dan echt niet meer dan marketing om stemmen te trekken? Ik hoop het niet. Een website voor ‘gezonde voeding’ die wordt gerund door het bedrijf United Biscuits neem ik niet serieus. Maar wat moet ik met politici die ik niet serieus kan nemen?