17.200 duivengenen, ééntje voor de kuif

Van de tamme duif (Columbia liva, ook wel rotsduif genoemd) is door Amerikaanse en Chinese biologen de DNA-volgorde vastgesteld (Sciencexpress, online 31 januari). Er zijn nog niet veel erfelijke codes van vogels. Onder andere de parkiet, de kip, de zebravink, twee vliegenvangers en de kalkoen gingen de duif voor. Bij zoogdieren is al van 27 soorten de DNA-volgorde bekend. Van twee Amerikaanse duiven werd het hele genoom gesequenced en van 2 verwilderde en 38 rasduiven is een deel in kaart gebracht. De duif heeft 17.200 genen. Daarvan zijn er 7.700 vergelijkbaar met mensengenen: dat zijn typische gewerveldengenen. De mens heeft ongeveer 21.000 genen.

Er zijn ongeveer 350 verschillende duivenrassen. De onderzoekers konden nu duidelijk vaststellen dat de meeste verwilderde stadsduiven afstammen van verdwaalde postduiven. Ook is eindelijk definitief dat de oorsprong van de tamme duif in het Midden-Oosten ligt, zoals ook al werd geconcludeerd uit eerder, beperkt genetisch onderzoek. In het Midden-Oosten werd de duif al vroeg afgebeeld en beschreven. Hij was symbool van de Moedergodin, later van de godin van de liefde. En 2.000 voor Chr. wordt er al geklaagd over duiven die op straat schijten. De onderzoekers ontdekten ook dat de zo kenmerkende kuif die in 80 van de 350 rassen opduikt door één gemuteerd gen is ontstaan. De precieze vorm die de kuif vervolgens krijgt wordt overigens weer door andere genen bepaald.

Sommige duivenrassen zijn zeer oud. Waaierstaartduiven leven bijvoorbeeld al 2.000 jaar in India, ze blijken genetisch ook nauw verwant met oude rassen uit Iran. De Europese wedstrijd-postduif is daarentegen nog maar 200 jaar oud.