Theater

Orlando

Op papier is het een beproeving: een toneelbewerking van Virginia Woolfs roman Orlando (1929), met als enige personage een biograaf die bijna twee uur lang in de derde persoon vertelt. Maar wat een wonder voltrekt zich bij deze Orlando, en dat wonder is Katelijne Damen. Niet alleen bewerkte zij de verrassend lichte tekst tot een opgewekt meanderende en soms onstuimig kolkende theatermonoloog, ook speelt zij de biograaf, en tegelijk diens onderwerp Orlando. Dat doet ze weergaloos. Ze houdt de op zich afstandelijke vertelstijl steeds meeslepend door vaartwisselingen, stembuigingen en ironische terzijdes. Haar spel overstijgt ook het taalvirtuoze als de verteller, overmand door Orlando’s emoties, in huilen uitbarst. Dan weet Damen ook echt te raken.

Tournee. toneelhuis.be

Spijtig spijtig spijtig

Het bliksemt in de kop, bij alle personages die Wim Helsen speelt. Vaak doet hij zich voor als een man die steevast het verkeerde zegt – niet gewoon iets ongepasts, maar iets extreems. Zo ook in Spijtig spijtig spijtig, zijn vierde programma. Helsen begint over een cafébezoek te vertellen, waar hij zichzelf in steeds uitzinniger situaties manoeuvreert door alles steeds erger te maken. Intussen sleurt hij zijn publiek moeiteloos mee in de buitenissige logica waarmee hij elke nieuwe fase van het verhaal aannemelijk maakt. Helsen blinkt uit in dit subliem soort verbale slapstick.

bunkertheaterzaken.nl

Adèle

„Ja zeg, ik ben nog niet dood!” zegt Paul Groot in de rol van Adèle Bloemendaal – dat klopt, de kleinkunstdiva is tachtig geworden. Maar ze treedt niet meer op, zodat we wel al terug kunnen kijken op leven en werk. Groot en Sanne Wallis de Vries tonen zich in Adèle kleinkunstenaars in de traditie van de vrouw die hen tot voorbeeld diende. Ze zingen haar nummers, spelen oude conferences, citeren uit interviews en zetten daar hun eigen herinneringen tegenover. Adèle is een uit evidente bewondering gemaakte voorstelling die aantoont waarom die bewondering terecht is.

adelebloemendaal.nl

God zegene de greep

Soms is het beter om vooraf niets over een voorstelling te weten. In het geval van God zegene de greep van Dries Verhoeven is dat het advies. Verhoeven maakt ‘ervaringstheater’; u zult thuiskomen met een verhaal. Als u het toch wilt weten: u gaat op reis met een ruimteschip. De aarde gaat ten onder, maar u bevindt zich in een groep die overleeft. Misschien. De voorstelling is grotendeels een geniale oefening in ongewenste intimiteit, behalve in het laatste kwartier, als Verhoeven iets van zijn controle verliest. De sfeer wordt grimmig en lelijk. Die emotie sluit wat minder aan.

Tournee. driesverhoeven.nl

Op komst: Crystal Pite

Vaste gastchoreografe Crystal Pite maakt voor het eerst een avondvullend werk voor het Nederlands Dans Theater. Herkenning is een sleutelwoord in het oeuvre van de Canadese: onze worsteling met liefde, verlies en conflict vormt de inspiratie voor poëtische voorstellingen met een grote beeldende kracht.

www.ndt.nl