Prachtige studie in fragiliteit

Yael Davids, ‘Obliterating an Image’ Foto Galerie Diana Stigter

Yael Davids: Obliterating an Image. T/m 23 febr. in Galerie Diana Stigter, Elandsstraat 90, Amsterdam. Inl: www.dianastigter.nl

Het gaat om de barsten in een wereld die pretendeert gelijkheid voor iedereen na te streven. In een interview afgelopen zaterdag in de Volkskrant vertelde de bejaarde Israëlische schrijver Amos Oz hoe die barsten ontstaan. „Gelijkheid maakt de verschillen, maakt de metafysische onrechtvaardigheid verscherpt zichtbaar”, zei Oz.

Die ‘metafysische onrechtvaardigheid’ beleefde de in Amsterdam wonende kunstenaar Yael Davids. Davids, in 1968 geboren in de kibboets Tzuba, bij Jeruzalem, speelde als kind tussen de romantische ruïnes van een verlaten dorp boven de kibboets. Pas op latere leeftijd kwam ze erachter dat dit onschuldige kinderlandschap in werkelijkheid ‘schuldig’ was: de Palestijnen die er eens leefden, waren verdreven door de Israëliërs.

Yael Davids raakte in de jaren negentig van de vorige eeuw bekend. De aan de Rietveld Academie opgeleide kunstenaar en danser baarde opzien met even claustrofobische als poëtische performances en foto’s. Sommige van die foto’s – zoals die van haar met draad aan elkaar genaaide nagels – zijn onvergetelijk. Na 2005 werd het in Nederland stil rondom haar, maar in het buitenland niet. Nu, bij Galerie Diana Stigter in Amsterdam, valt te zien op wat voor bijzondere manier Davids zich heeft ontwikkeld. De staccato beeldvorming is verlaten. In plaats daarvan neemt ze ons mee op een imaginaire reis langs barsten, kreukels en scheuren.

In het werk Obliterating an Image zet de kunstenaar de ruimte met subtiele en allengs aan zeggingskracht winnende gebaren naar haar hand. Vijf doorzichtige, grote glazen platen hangen aan nauwelijks zichtbare draden los in de ruimte. Ze vormen een griezelige gang. Je kunt je snijden aan het glas, maar het kan ook breken. Om die gang heen staan en hangen props: herinneringen aan een tocht die was.

Die tocht vlindert langs Davids’ geboortedorp, langs stills uit abstracte films van Warhol, langs een schitterend Japans theekommetje dat vol breuken zit maar is gerepareerd met goud, langs anekdotes over een kalfje met twee hoofden dat in 1625 werd geboren in Rome en aanleiding was voor een felle discussie in de Vaticaanse Tuinen over hoofd en hart en welke van die twee de identiteit bepaalde. Elk fragment, elk blad papier, elk voorwerp refereert aan kwetsbaarheid en vooral aan de manier waarop wij met die kwetsbaarheid omgaan.

Davids kán zelf optreden. Ze kán voordragen uit de teksten aan de muur. Maar het hoeft niet. Deze prachtige studie in fragiliteit kun je ook alleen, in complete stilte en stapje voor stapje ondergaan.