Kuif en bril, en Tim is Buddy

Tim Akkerman, ex-zanger van Di-rect, vertolkt de rol van Buddy Holly in een nieuwe musical. ‘Hij was eigenzinnig en volgde zijn hart. Dat vind ik romantisch.’

Foto: Roy Beusker

Haren in een kuif, een gladgeschoren gezicht, kostuum, gitaar, en natuurlijk, dé zwarte bril die nu zo in zwang is als populair mode-item. Zo transformeert zanger Tim Akkerman (32) in Buddy Holly, de in 1959 verongelukte rock-’n-rollpionier van hits als Peggy Sue, That’ll Be the Day, Oh Boy en Maybe Baby, in een musical over diens leven en werk.

117 liedjes liet zanger Buddy Holly na. En zoals in de Britse musicalversie, die al jaren succesvol over wereld gaat, concentreert de Nederlandse Buddy: The Buddy Holly Story die zondag in première gaat, zich vooral op zijn muziek. Zijn levensverhaal is immers beperkt door Holly’s vroegtijdige overlijden – hij stortte op zijn 22ste neer met een vliegtuigje, vlakbij Mason City, Iowa. Het verhaal van de musical, geschreven door Alan Janes, leidt van de eerste plaatopnamen via Holly’s huwelijk en de breuk met zijn begeleidingsgroep The Crickets tot die laatste wintertournee met haar fatale afloop. Drie musici, onder wie ook de 17-jarige Ritchie Valens, stierven onderweg naar Fargo. „The day the music died”, zong Don McLean later in de klassieker American Pie.

Tim Akkerman, de voormalige zanger van de Haagse rockgroep Di-rect die vorig jaar een eigen intieme folkplaat uitbracht, is rechtstreeks voor de hoofdrol benaderd. Hij moest er goed over nadenken, zegt Akkerman, want hij is „bepaald geen musicalfan”, en acteren zag hij zichzelf ook niet. „Achter mijn gitaar ben ik mijn comfortzone; ik ben een muzikant in hart en nieren.”

En nu acteert hij toch. „Ik voelde mij heel naakt. Ik heb acteerlessen gevolgd en voelde aanvankelijk vooral gêne. Maar je leert er veel van om met een regisseur te werken. Ik sta Buddy overigens niet na te doen. Ik zet neer hoe ik denk dat hij was.”

De muziek van Buddy Holly leerde Akkerman kennen via zijn ouders die thuis Don McLean en The Beatles draaiden. „Vanaf mijn dertiende ben ik gaan onderzoeken door wie die artiesten geïnspireerd werden. Dan ga je de muzikale stamboom af en kom je negen van de tien keer uit op Buddy Holly.”

Wat heb je ontdekt over Buddy Holly?

„Allereerst zijn er natuurlijk de feiten die we allemaal wel kennen: hij werd maar 22 jaar, had 18 maanden succes en kwam om bij een vliegtuigongeluk. Er is veel over hem geschreven, maar dat is vooral in de pleasende sfeer. Zijn mindere kant is schaarser belicht. Hij is op mij overgekomen als een heel gedreven man. Iemand die precies wist waar hij naartoe wilde en daarbij best kon walsen over mensen die hem daarbij in de weg stonden of van gedachten wilden doen veranderen.

„Er werd vaak getwijfeld aan zijn muzikale koers. Platenbazen hadden een bepaalde sound in gedachten, maar Buddy wilde experimenteren. In die tijd was dat bijzonder. Ik vind het een romantische gedachte dat hij in de oceaan de schatten durfde op te duiken, in plaats van veilig aan de kant te blijven.

„Mij spreekt ook aan hoe hij voor zijn band stond. Hoe hij tegen zijn platenlabel zei: ‘Die band hoort bij mij’, en zijn contract verscheurde. Maar die eigenzinnigheid werd hem juist kwalijk genomen. Daardoor is hij later toch een harde geworden, denk ik.”

Hoe verklaar je dat Buddy Holly eerst onvervalste country maakte, maar die algauw verruilde voor rock?

„Het was een jongen uit het trotse Texas van de jaren vijftig. Jongeren gehoorzaamden hun ouders, je sprak niet tegen. Buddy maakte andere keuzes, en durfde dwars te liggen. Muzikaal gezien, maar ook privé, door met een niet-Amerikaanse te trouwen: een dame uit Puerto Rico. Hij volgde zijn hart.”

Is er een raakvlak met je eigen muziekgeschiedenis? Je verruilde je positie als leadzanger van Di-rect na tien jaar om in je eentje country te gaan maken.

„Ik heb muzikaal het omgekeerde gedaan als Buddy – van rock naar country. Het rockleven ging gewoon minder bij me passen. Ik trouwde, werd vader, kreeg een ander leven en ook mijn muzikale interesses veranderden. Ook ik ben tegen mensen aangelopen die er niet in geloofden of twijfels hadden. Ook ik moest dicht bij mezelf blijven en uitzoeken wat ik echt wilde.

„Als Buddy in de musical zijn contract met zijn manager verscheurt, die een tweede vader voor hem was, dan kan ik dat navoelen. Ook ik moest breken met mensen met wie ik nauw heb samengewerkt.”

Holly schreef op jonge leeftijd aan de lopende band liedjes. Toen jij zelf 22 jaar was, was het succes van de band Di-rect op zijn hoogtepunt.

„Ik praat niet veel meer over die tijd omdat ik het achter me heb gelaten. Maar het waren hoogtijdagen in 2002 ja, net na onze doorbraak in 2000. Ik schreef veel nummers, maar lang niet zoveel als hij. Buddy maakte er flink werk van. Geen schetsjes: perfectionistisch als hij was deed hij het steeds opnieuw.”

Heb je je verdiept in het ongeluk?

„Er zijn complottheorieën over zijn dood, die ben ik wel allemaal nagegaan. Het blijft natuurlijk bizar, hoe kort hij succes had en hoe in één klap letterlijk alles is weggevaagd. En dan zijn er ook genoeg mensen die zich afvragen hoe hij nú nog zou hebben geklonken. Wat zou hij teweeg hebben gebracht? Of zou Buddy afgezakt zijn als Elvis, die uiteindelijk toch een triest einde kende?”

Welke nummers spreken je het meest aan?

„Een liedje als Listen To Me was duidelijk een inspiratie voor The Beatles. Peggy Sue vind ik geniaal in elkaar steken, met name door één specifiek gitaarakkoord dat in die tijd zeer ongebruikelijk was. Dat is opvallend.”

Je ontmoette onlangs Tommy Allsup, Holly’s gitarist die zijn plek in het vliegtuigje afstond aan Ritchie Valens.

„Dat was bijzonder, hij is bijna een historische figuur. Allsup zag hoe ik gitaar speel en dat beviel hem. Ik heb Buddy’s strakke stijl goed bestudeerd: specifiek zijn ‘downstrokes’, de slagtechniek van boven naar beneden.

„Hij vertelde een mooie anekdote over zijn portemonnee. Er werd een muntje opgegooid over wie in het vliegtuig mee mocht, hij of Ritchie Valens. Allsup verloor, maar heeft achteraf gezien gewonnen. Zijn portemonnee ging alleen wel mee het vliegtuig in, in de binnenzak van Buddy, die geld wilde lenen. De rest ging met de bus. De FBI vond later vijf identiteitsbewijzen terug en is nog lang op zoek geweest naar de vijfde verongelukte inzittende.

„In 2000 dook die portemonnee onverwachts weer op. Allsup was in de studio met Don McLean en er werd een pakje bezorgd met die portemonnee die lang ergens bewaard was als bewijsmateriaal.”

In hoeverre blijft de Nederlandse versie trouw aan de originele musical?

„Een delegatie van de Buddy Holly-musical kwam nagaan of het verhaal goed wordt verteld. Bepaalde scènes hebben we veranderd. Zo kent het Engelse script zestien acteurs, wij maar tien, en er wordt veel verkleed op het podium. De makers vonden dat eigenlijk een heel slim en aantrekkelijk idee.

„Scènes die het niet gehaald hebben, gingen over precaire onderwerpen als rassenscheiding. Wij wilden alles vertellen maar in die Engelse versie bestaat dat niet.”

Je verwacht je derde kind tijdens de tournee. Heb je al een vervanger?

„Ik moet ons publiek niet opzadelen met een privékeuze. Ach, de meeste kindjes worden ’s nachts geboren dus ik hoop dat die van ons komt als we klaar zijn met de show.”

De musical ‘Buddy: The Buddy Holly Story’ (geproduceerd door Albert Verlinde entertainment) is tot juni in de theaters te zien. Inl: www.buddydemusical.nl

    • Amanda Kuyper