Group hug

Ze werkt op de afdeling Communicatie, de verwarde cavia. Kort feuilleton over haar leven en lotgevallen.

Ze had na haar operatie dan wel een boeket van de afdeling Communicatie gekregen, maar de eerste dag dat ze weer aan het werk was, leek het alsof iedereen haar ingreep vergeten was. De verwarde cavia betrapte zichzelf erop dat ze steeds even kreunde als ze opstond, in de hoop dat iemand zou vragen wat er was. Niemand vroeg wat er was. Alleen Erna, van Human Resources, merkte zogenaamd out of the blue op: „Je weet dat de aftakeling is begonnen als je gaat zuchten en steunen.” Cavia besloot er maar weer mee op te houden. Er was nu eenmaal veel in het leven dat je in stilte diende te dragen, zeker als cavia.

Met de lunch at ze een kroket. „En ik had nog wel besloten om vegetariër te worden”, bekende ze tegen Roy, de receptionist. „Ah, joh, dan word je toch flexitariër?” zei Roy joviaal. Hij was tien jaar jonger dan Cavia en trouwens ook homo (zelf zei hij gay), maar verder was hij helemaal haar type.

Aan het eind van de middag belde haar nicht om te vragen of Cavia die avond kon oppassen op haar drie kinderen, zodat zij en haar man weer wat together-time konden hebben. „Het is heel erg nodig”, zei haar nicht licht paniekerig. Alsof haar man op dat moment met zijn koffers in de hand stond, klaar om haar te verlaten.

„Nou, ik zou dolgraag willen”, loog Cavia, „maar ik zit nog met die operatie... helaas...” Dat begreep haar nicht natuurlijk volledig. Ze zou wel wat anders verzinnen. Nee, echt, geen probleem.

Toen ze de telefoon neerlegde, kwam Roy haar een high five geven. „Daar ben je mooi onderuit gekomen!”, zei hij. „Maar ik ben echt geopereerd”, sputterde de cavia nog even. Roy gaf haar een knuffel en zei: „Weet ik toch, schat.” Daarna riep hij heel hard group hug! Maar niemand kwam erbij staan.

    • J. Waterlander