Column

Een foto kan ook smelten

De sneeuw is overal gesmolten. Maar we hebben er nog foto’s en tekeningen van.

Sneeuwvlokfoto van Semâ Bekirovic, die smelt door het licht

De sneeuw is weg en het ijs ook. Niet meer sleeën, niet meer schaatsen. Alles is gesmolten. Op tekeningen, op foto’s en in de ijskast kunnen we er iets van bewaren. Je kunt niet gooien met een gefotografeerde sneeuwbal of schaatsen op een getekende ijsbaan, maar het is toch beter dan niets. Veel beter dan niets: probeer je eens voor te stellen dat er geen foto’s bestonden!

Dat deed kunstenares Semâ Bekirovic. Van haar hangt een foto in museum De Hallen in Haarlem, op de tentoonstelling Fotozaken. Je kunt de foto eigenlijk niet zien, want er hangt een gordijntje voor van zwart fluweel. De foto is een ouderwetse, analoge foto, geen digitale. Hij werd in een donkere kamer afgedrukt op fotopapier. Om de foto op het papier te houden moet je hem eigenlijk fixeren met een chemisch badje. Anders verdwijnt de foto weer als er licht bij komt. Dat deed Semâ Bekirovic niet. Daarom hangt er een gordijntje voor de foto.

Als je het gordijntje optilt, zie je een foto van een sneeuwvlok. Je zou kunnen zeggen dat ook deze foto smelt. Want hoe vaker je ernaar kijkt, des te sneller verdwijnt ie. Dat maakt het kijken naar de foto opeens heel spannend. Je kijk extra goed als je weet dat dat kijken een beetje gevaarlijk is. Door te kijken zorg je er eigenlijk voor dat de sneeuwvlok zal verdwijnen. Hoe vaker je kijkt, hoe donkerder hij wordt, tot hij helemaal is verdwenen.