Mooi poëziegeschenk Enquist

Uit:Een kooi van klank

Poëziegeschenk Anna Enquist: Een kooi van klank. CPNB en Poetry International, 14 blz., cadeau tijdens de Poëzieweek ( 31 jan-6 feb) bij aankoop van € 15 poëzie.

Poëziedag werd Poëzieweek, maar één ding bleef gelukkig onveranderd. Ook dit jaar weer werd ter gelegenheid van Gedichtendag (morgen, 31 januari) een dichter gevraagd een reeks verzen te schrijven voor een gelegenheidsbundel. ‘Muziek’ is het thema van de poëzieweek, en het is geen verrassing dat Anna Enquist de opdracht kreeg om dat poëtisch vorm te geven. Naast psychoanalytica en dichter is ze immers ook pianiste.

Sinds haar dochter – die professioneel zong – verongelukte, is rouw de drijfveer van de poëzie van Enquist. Ook nu weer in Een kooi van klank. De titel kon niet directer. Muziek kan vleugels geven, maar ons ook gevangen houden tegen wil en dank. Bij Enquist is klank bovendien een orfisch middel dat terug moet halen wat verloren ging.

In haar zevende dichtbundel, Nieuws van nergens (2010), verwoordde ze hoe moeizaam dat werkt. ‘Wij strelen. / Wij zetten voorzichtig kracht // op de snaar. De klank die past / bij haar stem zoeken we, de toon / die haar tevoorschijn tovert.’ Maar vindt de dichter wat ze zoekt? ‘Bijna. Misschien morgen.’

In Een kooi van klank keert de muzikale zoektocht weer, maar de bundel beschrijft niet alleen rouw. Het hele verhaal passeert: het kind in de moederbuik, de wieg onder de vleugel, de rol van muziek in de opvoeding, en klank als houvast in de pijnlijke leegte. Nieuw is de finale opmaat. In het slotvers verschijnt een tamboer. ‘Woedend,’ schrijft Enquist dan, ‘doe ik een greep / in de muziekdoos van het geheugen, waar / haar te vinden voor ik omval? Maar kijk, // de trommelaar brengt ons het kleinkind, / verlokt ons tot een nieuw lied, zadelt ons op / met de laatste vreugde voor de eindstreep.’

In haar vorige bundels vroeg Enquist empathie. In Een kooi van klank biedt ze ten slotte ook troost. Haar cyclus is een wondermooi geschenk.