Lastig: spotten met al bespottelijke types

Historici die over honderd jaar willen begrijpen wat de stand van zaken was in de populaire cultuur anno 2013, doen er goed aan Verliefd op Ibiza te bestuderen. Maar ook voor wie nu leeft en weinig naar de commerciële televisie kijkt en zelden door de roddelbladen bladert, kan de nieuwe film van Johan Nijenhuis verhelderend zijn.

Sommige dingen zijn zonder uitleg nog wel te begrijpen. Zo gaat het over wereldberoemde voetballers en hun celebrity-eega’s in wie vrij makkelijk Rafael van der Vaart en Wesley Sneijder en hun voetbalvrouwen Sylvie en Yolanthe te herkennen zijn. Afgelopen maandag werd bekend dat Nijenhuis voor de zekerheid een advocaat geraadpleegd heeft over het risico aangeklaagd te worden door het viertal, al lijkt dat vooral een manier om zijn film te promoten.

In Verliefd op Ibiza duikt een voetballer (Jan Kooijman) op met een magere, materieel ingestelde, oppervlakkige vriendin (model Kim Feenstra in een pijnlijk slechte rol). Ze is winnares van een talentenshow die permanent haar hele leven op Twitter gooit. Jammer voor de makers dat nou net voor de première de relatie tussen Van der Vaart en Sylvie sneefde. Ingehaald door de realiteit – al schijnt er volgens de grootste ochtendkrant van Nederland een verzoening in de lucht te zitten; een krant die ook vrij opzichtig deze films sponsorde – waarbij in één scène een nepvoorpagina een spelfout bevat.

Verder worden satirische pijlen gericht op een onvolwassen oude popster (Rick Engelkes) met bindingsangst, jonge vrouwen die worstelen met de balans tussen carrière en relatie, en oudere vrouwen (‘cougars’) die tijdens hun vakantie op Ibiza, waar de film zich afspeelt, een jonge ‘toyboy’ willen ‘scoren’. Waarbij voor de zekerheid uitleg van de term MILF volgt, zodat ook de wat oudere toeschouwer, als die al gaat, het begrijpt. Ook is er een gastoptreden van dj Armin van Buuren, die tekende voor de muziek van de film: slappe, generieke house en techno die klinkt alsof hij begin jaren negentig is gemaakt.

Verliefd op Ibiza is een vrij gemakzuchtige satire op het hedonisme, narcisme en de leeghoofdigheid van de huidige popcultuur. Dat lijkt gedurfder dan het is. Satire op iets maken wat van zichzelf al bijna een karikatuur is, blijkt lastig, want te makkelijk en voor de hand liggend.