Opinie

    • Frits Abrahams

Altijd de klos

Op een krantenfoto zag ik minister Kamp nederig op zijn knieën zitten te midden van bewoners van een verzorgingstehuis in het Groningse Middelstum. Een stevige katholieke opvoeding is nooit weg. Er was alle reden voor deze houding, want de Groningers voelen zich belazerd door de autoriteiten. Hun was altijd voorgehouden dat het wel mee zou vallen met de aardschokken, ontstaan door de aardgaswinning bij Slochteren.

Inmiddels vertonen hun gevels en muren scheuren, barsten de vloeren en breken de fundamenten. Geen Groninger in dat gebied raakt ooit zijn huis nog kwijt. „We zijn niet meer veilig in onze huizen”, zei voorzitter Bettie van Veen van de Groninger Bodem Beweging, die de gedupeerden bijstaat. „Begon bij de zware aardbeving op 16 augustus het carillon in Loppersum spontaan te spelen, en zagen we in Garsthuizen het landschap golven, bij de komende aardschokken wordt dat heel veel erger.”

Wij, niet-Groningers, hadden het de afgelopen dagen alleen maar over een koningin die aftreedt, maar in Groningen zitten een hoop onderdanen die wel iets anders aan hun hoofd hebben.

Groningen – altijd de klos.

Ik heb er in de jaren zeventig een poos gewoond en ik weet nog hoe de bewoners snakten naar meer aansluiting bij de rest van het land, vooral de Randstad. Betere wegen, betere treinverbindingen, betere bedrijven. Het lukte nooit voldoende. Groningen kreeg genoeg geld toegestopt om niet te hoeven creperen, maar te weinig voor een wat florissanter bestaan. De enige goede aansluiting was die op de aardgasbel; daardoor zit ik nu lekker warm dit stukje te tikken, terwijl de boeren in Groningen de lekken in hun mestkelders tellen.

Sinds 2000 heeft de Nederlandse Aardolie Maatschappij (NAM) de gasproductie uit Groningen verdubbeld, zonder dat de bevolking het wist, schreef Wubby Luyendijk in deze krant. „Een erkenning van wat we vermoedden, maar een volkomen verrassing”, reageerde de burgemeester van Loppersum, „terwijl ik toch regelmatig in het belang van de veiligheid van mijn burgers op bezoek ga bij de NAM en ze de oren van het hoofd vraag.”

De ootmoed van de autoriteiten is schijn, zoals vaak. Vorig jaar september maakte de NAM publiekelijk excuses. „Ik vind het ontzettend jammer dat we nu pas na deze bevingen ons beleid aanpassen”, zei NAM-manager Hans Jansen toen. NAM-directeur Bart van de Leemput ging deze week op een bijeenkomst in Loppersum een stap verder, hij zei dat hij niet trots was op de ontkenningen van zijn voorgangers.

Klare taal, zou je zeggen – eindelijk, na al die jaren waarin de problemen waren gerelativeerd. Maar dan hoor ik op de radio opeens weer een woordvoerder van de NAM, die beweert dat „er niets jarenlang verkeerd is ingeschat”, en dat het om ‘nieuwe inzichten’ gaat waarop de NAM razendsnel ‘nieuwe maatregelen’ heeft genomen. Woordvoerders willen altijd snel door naar de toekomst – niet te lang stilstaan bij dat vervloekte verleden, dan moet je te veel uitleggen en verontschuldigen.

Henk Kamp is inmiddels bij die bejaarden in Middelstum weer kwiek opgestaan en heeft het stof van zijn knieën geklopt. Hij heeft alle begrip voor de klachten, maar hij gaat de gaswinning niet verminderen, dat kan de schatkist niet hebben. Hij belooft aanvullend onderzoek, pas tegen het einde van het jaar weet hij meer.

Groningen kan door de grond zakken, als wij maar warme voeten houden.

    • Frits Abrahams