Veertig jaar lang afgesloten van de rest van de wereld

De zelfgebouwde hut van de familie Lykov. Foto van The Smithsonian. De zelfgebouwde hut van de familie Lykov. Foto van The Smithsonian.

In de jaren dertig van de vorige eeuw vreesde hij onderdrukking. Dus nam de Russische Karp Lykov zijn familie mee, het Siberische woud in. Daar leefden ze veertig jaar afgezonderd van al het andere waar de wereld uit bestond. Uitvindingen en oorlogen gingen aan ze voorbij. Totdat ze in 1978 gevonden werden.

Dat is het verhaal dat The Smithsonian, het magazine van het Amerikaanse onderwijs- en onderzoeksinstituut Smithsonian Institution, gisteren online zette. Hoewel in de kop staat dat ze zich ook niet bewust waren van de Tweede Wereldoorlog, speelt dat specifieke gegeven in het artikel nauwelijks een rol. Wel is interessant hoe de familie (amper) overleefde met wat er voorhanden was. En dat er ook na de vlucht kinderen geboren werden in de familie, die dus geen enkel ander mens zagen totdat de geologen in 1978 bij toeval hun hutje opmerkten vanuit de lucht.

Als de wetenschappers en de familie Lykov langzaam aan elkaar beginnen te wennen, volgt de vraag: wat is deze mensen allemaal ontgaan in die vier decennia?

“Old Karp was usually delighted by the latest innovations that the scientists brought up from their camp, and though he steadfastly refused to believe that man had set foot on the moon, he adapted swiftly to the idea of satellites. The Lykovs had noticed them as early as the 1950s, when ‘the stars began to go quickly across the sky’.”

En hoe nu verder? Terug, of blijven?

Lees het hele verhaal van Mike Dash bij The Smithsonian (3.313 woorden, ongeveer 15 minuten leestijd).

    • Peter Zantingh