Wat een president voor een correspondent kan doen

De website van de National Rifle Association, de lobbyvereniging van Amerikaanse wapenbezitters, opent deze week met het antwoord van haar directeur Wayne LaPierre, op de rede die Barack Obama uitsprak bij de inauguratie voor zijn tweede termijn als Amerikaans president. LaPierre eigent zich de rol van buitenparlementair oppositieleider toe, nu Obama het bezit van (zware) wapens wil beteugelen. LaPierres antwoord is meer dan belangenbehartiging, en komt neer op politiek verzet: „Wij wapenbezitters staan voor een (...) vals ultimatum. Ze zeggen dat wij, om geestelijk gestoorde moordenaars te stoppen, genoegen moeten nemen met minder vrijheid – minder dan de criminele klasse en de politieke klasse zichzelf gunnen.”

Wayne LaPierre is de komende jaren een politieke hoofdrolspeler in Amerika. Daar heeft Obama zelf voor gezorgd. De strijd tegen wapenbezit moet Obama helpen de geschiedenis in te gaan als een transformative president: eentje die Amerika grondig heeft veranderd. Gelijke rechten voor homoseksuelen is ook zo’n thema. Zeker sinds hij dat vorige week, als eerste president, noemde in zijn inaugurele rede.

Wat betekent dat voor de agenda van de correspondent? Als de president het meent: veel. Een correspondent blijft doorgaans tussen de drie en zes jaar. Als een regeringsleider werk maakt van zijn ambities – en niet volledig wordt meegesleurd door de onverwachte gebeurtenissen die elke regeerperiode nu eenmaal met zich meebrengt – is er de komende jaren nog veel maatschappelijk debat, volgen er maatregelen die de samenleving veranderen. En die, zeker in het geval van de VS, ook elders in de wereld invloed zullen hebben.

Of het Obama lukt met zijn progressieve programma zijn voetafdruk achter te laten, is voor onze correspondent Guus Valk een spoor om te volgen. Niet dat alleen nog ‘progressieve’ thema’s tellen. Integendeel. In deze De Wereld staat om te beginnen een portret van LaPierre.

Maar hoe bepalend is de agenda van een leider eigenlijk voor een correspondent? In de praktijk lost die vraag zich min of meer vanzelf op. Tal van thema’s laten zich niet vermijden. Neem in de VS de grote groep (Spaanstalige) illegalen die economisch onmisbaar zijn, en de worsteling met de overheidsuitgaven.

Bovendien heeft een correspondent ook zijn eigen blik, zijn fascinaties en irritaties, en zijn gevoel voor het veelzeggende verhaal dat pas opvalt als je rondsnuffelt in een land.

Ook het verdwijnen van een onderwerp van de bestuurlijke agenda kan juist een reden zijn om er over te schrijven. In Brussel staat met het luwen van de eurocrisis de dramatische situatie in Griekenland niet meer zo hoog en dringend op de agenda. Maar in Griekenland zelf loopt de temperatuur op naarmate de effecten van het strenge bezuinigingsbeleid meer voelbaar worden. Af en toe dringen berichten door over stakingen, ineenstortende voorzieningen, groeiende frustratie en zelfs af en toe over schoten, bomaanslagen en ander, al dan niet politiek geweld. Marloes de Koning schrijft daar de komende tijd over.

    • Chef Buitenland
    • René Moerland