Sterke shows en pijnlijk mislukte

Na 34 shows eindigde de Amsterdam Fashion Week met de conceptuele ontwerpen van Marga Weimans. Supertrash zorgde voor spektakel.

Ontwerp Marga Weimans.

Waar houdt een op het lichaam gedragen voorwerp op een kledingstuk te zijn? Het was een vraag die gisteravond oprees bij de intrigerende, radicale modeshow van Marga Weimans. Hoewel – was het wel een modeshow?

Vorig seizoen opende Weimans, een van de weinige Nederlandse ontwerpers die nog conceptuele mode maken, de Amsterdam Fashion Week met monumentale jurken met een historisch silhouet, gedragen door modellen die stalen kooien voortduwden. Nu bestond het grootste gedeelte van haar collectie uit grote kunststof dozen. Zwarte, fel gekleurde (paars, blauw, rood), gedessineerde, één met asymmetrische uitsparingen waardoor het een enorme schouderdecoratie leek, één met tablets eraan, waar abstracte beelden op waren te zien. Een kleiner object werd als handtas gedragen.

De vijf outfits van stof die Weimans toonde waren eveneens breed en hoekig. Uit de onderkant van de laatste daarvan, een witte jurk met een abstract dessin, piepte een sluier – Weimans’ antwoord op de bruidsjurk, de klassieke uitsmijter van een modeshow.

Weimans’ show was de allerlaatste van de achttiende editie van Amsterdam Fashion Week, die zich afspeelde op een nieuwe locatie op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam-West: de Gashouder, een ruimte met een monumentaal koepeldak, waar 1.250 zitplaatsen in waren gemaakt, 500 meer dan in de vorige locatie, de Zuiveringshal. Die kwamen moeiteloos vol. In het kleinere, aanpalende Transformatorhuis werden de shows van kleinere merken en jonge ontwerpers gehouden.

Er kwam in vijf dagen een grote variëteit aan shows voorbij – 34 waren het er in totaal – en ze waren zeer uiteenlopend van karakter: van de radicale ontwerpen van Weimans tot ondergoedshows en een haarshow. Er was jonge couture, en nieuwe najaarscollecties van bekende commerciële Nederlandse merken als Gsus. En natuurlijk veel beginnende ontwerpers – het fundament van de Nederlandse modeweek.

Het niveau was even afwisselend: van sterke shows tot pijnlijk mislukte. De eerste show van het Nederlandse label Sophie 1234567+, dat sobere vrouwenmode maakt, behoorde tot de laatste: een paar van de slechts elf outfits waren aardig, maar de styling rammelde, en de modellen konden nauwelijks lopen op hun schoenen. Ook bij Dennis Diem was het een gezwik van jewelste: over de pumps met zeer hoge hakken waren kousen getrokken, wat het lopen extra bemoeilijkte. Jammer, want voor de rest was de show een van de hoogtepunten van de week. Diem had zich laten inspireren door Florence Nightingale; op de achtergrond was een tableau vivant met gewonde soldaten en een witte vlag neergezet, maar verder kwam het uitgangspunt niet al te letterlijk terug. De ontwerper is vooral bekend als maker van korsetten. Die vormden de basis van de bijna geheel in huidtinten gehouden, sensuele collectie: ze werden zo gedragen, of waren verwerkt in een jurk. Daarnaast waren er wijde, zijden jurken met een korte bustier. Het topstuk was een jurk waar een complete zwanenvleugel uit leek te groeien.

Onder de jonge modemerken sprong Fredfarrowbrittavelontan eruit. Het vanuit Parijs opererende duo concentreert zich op handwerk en werkt gerust wekenlang aan één kledingstuk. In hun lange jurken en grote truien kwam een ratjetoe van kleur, materiaal en textuur samen. Voor de smaakvolle kleurcombinaties gebruikten de ontwerpers verfstoffen afkomstig van planten, groenten én hun eigen bloed.

Het grootste spektakel van de modeweek vond zaterdagavond buiten het officiële programma plaats. Olcay Gulsen, van het succesvolle, commerciële Supertrash, weet als geen ander dat het niet alleen kleren zijn die een merk succesvol maken. De show die ze neerzette in de Hollandsche Manege was dan ook niet zozeer onvergetelijk wegens de collectie (lange jurken met brede ceintuurs, korte militaire jurkjes, zwarte lingerie), maar de megalomane opzet: modellen op racefietsen, achterop hooiwagens en op quads en segways. Als klap op de vuurpijl was er Gulsen zelf, de rok van haar dramatische witte jurk gedrapeerd over de rug van het zwarte paard dat ze bereed.