Plakkende boomkikkers

Wie weleens een pleister heeft losgetrokken weet: dat moet je onder een grote hoek doen, dan kost het minder kracht (of pijn). Al in 1975 verklaarde natuurkundige Kevin Kendall waarom de lostrekkracht groeit als de lostrekhoek krimpt. Nu blijken ook boomkikkers Kendalls plakbandwet te gebruiken, maar dan om juist te blijven plakken. Dat beschrijven onderzoekers Thomas Endlein van de universiteit van Glasgow en collega’s deze maand in Journal of the Royal Society Interface.

Boomkikkers blijven hangen tegen steile oppervlakken door hun licht beslijmde voetzolen er tegenaan te drukken en zo de aantrekkende kracht te maximaliseren. Om de krachten preciezer te meten, plaatsten de onderzoekers koraalteenboomkikkers op een rooster van 3D-krachtmeters. Dat rooster kantelden ze. Bij een hoek rond de 106 graden (licht achteroverhangend), beginnen de kikkers hun voor- en achterpoten breder uit elkaar te zetten. Rond de 131 graden zijn alle poten zo ver mogelijk uitgespreid. Door zijn poten te spreiden verkleint de kikker de contacthoek tussen voetzool en oppervlak en vergroot hij de kleefkracht. Pas rond de 155 graden, bijna ondersteboven, houden de kikkers het niet langer en vallen ze achterover.

Bekijk hoe de kikker plakt op bit.ly/WqDhbW