opinie

    • John Kroon

Als het startschot klinkt..inkt

Een zandkorrel op de baan kan van schaatsen een oneerlijke sport maken. Als de luchtdruk verandert: pech gehad. Komen er veel toeschouwers met natte regenjassen net binnen... en ga zo maar door.

De schaatser die in de binnenbaan staat, heeft het nadeel dat het geluid van het startschot zijn oren 0,04 seconde later bereikt dan het gehoororgaan van zijn tegenstander in de buitenbaan.

Schaatsliefhebber Harry Horlings legde dit vrijdag in deze krant uit, aan de vooravond van de WK sprint dat afgelopen weekeinde werd gehouden. Daar was al iets op gevonden: de schaatsers reden als altijd de 500 en de 1.000 meter tweemaal en startten op beide afstanden eenmaal binnen en eenmaal buiten.

Anderen gingen Horlings al voor. Zoals een paar jaar geleden het wetenschappelijk tv-programma Nieuwslicht (VARA), dat in Thialf de proef op de som nam.

Daar staan de bevindingen tegenover van econometristen aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zij berekenden in seconden juist het voordeel dat de schaatser op de 1.000 meter heeft van het starten aan de binnenkant. Hetzelfde had de Noorse wiskundige Nils Lid Hjort al eens gedaan. De schaatser die op deze afstand in de binnenbaan begint, eindigt ook binnen. Het is prettiger om met verzuurde benen niet die lange buitenbocht naar de finish te moeten afleggen. Ook rijdt die schaatser even in het kielzog van zijn tegenstander die voor hem in de buitenbaan is gestart. Et cetera. Altijd interessant, als sport in handen valt van wetenschappers.

Bij grote atletiekwedstrijden hebben ze het, bijvoorbeeld voor de 100 meter, opgelost. Aan het startpistool is een microfoon verbonden en in de startblokken zitten speakers. Alle sprinters horen de knal in dezelfde split second.

Dat zie je niet direct voor je: startblokken bij het schaatsen. Maar met de huidige techniek moet het wel mogelijk zijn om beide schaatsers tegelijkertijd een stroomstoot toe te dienen. Dat komt vast ook hun snelheid ten goede.

    • John Kroon