Welke man draagt nou een cape?

Niet alle mode voor mannen moet draagbaar zijn, zegt Milou van Rossum.

Tijdens de shows in Parijs worden journalisten met bussen van show naar show gereden: wie een uitnodiging heeft voor de volgende show, mag instappen. Het onderwerp van gesprek in die bussen is steevast de show die net is geweest: of die goed was en vernieuwend, of juist een tegenvaller, hoe de muziek was, de modellen, het haar. En tijdens de mannenshows vaak: of de kleren draagbaar waren.

Bij de vrouwenshows wordt over dat laatste bijna nooit gepraat. Iedereen die in de mode werkt weet dat veel vrouwenmodeshows eigenlijk theatervoorstellingen zijn, grote gebaren die de stemming van het nieuwe seizoen moeten neerzetten. Natuurlijk, heel vaak zitten er kledingstukken bij waar vrouwen meteen enorm hebberig van worden. Maar bij het merendeel van de modehuizen bestaat een flink gedeelte van de showcollectie uit outfits die alleen zijn gemaakt voor de publiciteit – in de winkel zie je hooguit sterk afgezwakte versies terug.

Doordat steeds meer mannen, zoals een inkoper van het Britse warenhuis Harvey Nichols zei in het Amerikaanse modedagblad WWD, bereid zijn „hun inner fashionista naar buiten te laten komen”, is designermode voor mannen de laatste tijd een groeimarkt. De mannenmodeweken zijn allang niet meer het onbetekenende kleine broertje van de vrouwenmodeweken. Maar lang niet alle bezoekers zijn eraan gewend dat ook mannenmodeshows meer zijn dan alleen een verzameling winkelklare kleren.

Dat de collectie van Walter Van Beirendonck moeilijk werd gevonden is nog te begrijpen: alleen maar glitter, glans, decadentie en vrouwelijke accenten als grote oorbellen. Iets voor de echte liefhebber, zeg maar.

Wonderlijker was dat er in de bus ook werd gemopperd op de mannenshow van Valentino, die toch echt aan de conservatieve kant was: effen en geruite pakken met een smalle snit, leren jacks, geruite truien en, oké, vier elegante capes. „Welke mannen gaan er nou met een cape lopen?” hoorde ik achter mij. „Ik ken ze niet, hoor.”

De ontwerpers van Valentino misschien ook niet. Maar waarschijnlijk had hun collectie iets nodig dat haar boven het gewone uit tilde, en de inspiratiebron – de modieuze Londense man uit de vroege jaren zestig – nog even benadrukte. Mochten Valentino’s pakken een hit worden, dan zou dat zomaar kunnen komen door de aandacht die de collectie krijgt door die capes. En dan nog:hoe raar is dat eigenlijk, een cape?

    • Milou van Rossum