‘Ik bén mijn werk en dat voelt goed’

Leoni Cuelenaere (60) was ambassadeur in Sri Lanka en Jemen. Sinds augustus heeft ze een nieuwe post: Kigali, Rwanda.

Foto Floren van Olden

Afkomst

„Wij woonden in Zeeuws-Vlaanderen, mijn vader had een hotel-restaurant. Hij was gefascineerd door het buitenland. Iedere vreemde die in ons dorp opdook, sleepte hij mee naar huis. Ik herinner me mensen uit India met zo’n stip op hun voorhoofd. Reuze spannend. Als kind van een Deense moeder was ik zelf ook een buitenbeentje. Ik had er geen last van, voelde me juist bijzonder.”

Inzicht

„Het kwartje viel bij mij in januari 1986. Ik zat in de auto met drie kinderen, ontevreden met mijn baan als lerares en met mijn huwelijk. Op de radio hoorde ik hoe ruimteveer Challenger ontplofte. Ik had me vereenzelvigd met de lerares aan boord. En nu was ze er niet meer. Ik dacht: er is maar één iemand die voor verandering kan zorgen en dat ben jij! Ik heb in no time rechten gestudeerd en elke kans die sindsdien voorbij kwam, gegrepen.”

Uitdaging

„Sri Lanka, Jemen en Rwanda zijn geen doorsnee landen, maar dat past bij me. Ik hou van de spanning van pionieren, van ontrafelen hoe een land werkt, zoeken naar mogelijkheden. Bang ben ik nooit, ook niet toen ik in Jemen in de schuilkelder zat na een aanslag op de president. Juist dan ben ik op mijn best, want dan kan ik het verschil maken. Voor een post in Europa ben ik waarschijnlijk niet zo geschikt.”

Verschuiving

„Handelsbelangen worden steeds belangrijker. Niet voor niets hebben we sinds kort een minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking. Juist in armere landen zijn handel en hulp goed te combineren. Nederland heeft stoere ondernemers. Mijn bijdrage is om deuren voor ze te openen. Als je bijdraagt aan de economische ontwikkeling zijn de autoriteiten ook eerder bereid te luisteren in politieke kwesties.”

Emotie

„Er gebeuren soms vreselijke dingen met Nederlandse burgers in het buitenland. In Sri Lanka kreeg ik telefoon: een jonge vrouw had een treinongeluk gehad. Later overleed ze. Haar ouders wilden de urn graag bij zich houden in het vliegtuig, dat heb ik kunnen regelen. Ik ben blij dat ik door mijn functie iets voor hen kon betekenen. Nee, leed went niet. Als zoiets je onberoerd laat, heb je niets meer te zoeken in dit vak.”

Balans

„Workaholic vind ik een naar woord. Ik offer mijn privéleven niet op, ik bén mijn werk en dat voelt goed. Mijn huidige man is Amerikaan en werkte lang voor Nike, hij begrijpt dat. Scott helpt me met stukken lezen en speeches schrijven en gaat mee op bedrijfsbezoeken. Hij fietst naast me tijdens het hardlopen. Als ik loop, kom ik tot rust. Dan zie ik opeens de oplossing voor problemen.”

Toekomst

„Ik hoop na Kigali nog één post te mogen doen, en dat hoeft geen makkelijke te zijn. Daarna verhuizen we naar de Verenigde Staten. Scott heeft zijn carrière voor mij opgegeven, dus hij mocht zeggen waar we gaan wonen. Hij wil terug naar Nevada.”

    • Brenda van Osch