Dat wordt betalen, pannekoek!

Toren C seizoen 4 8 afleveringen van 25 minuten € 12,99

Twee machoportiers kijken achter hun balie porno op een draagbaar tv’tje en vermaken elkaar met ranzige fantasieën over dikke, geoliede vrouwen. Tot ze plots allebei hun hangsnor aftrekken en hun gromstem afleggen. Als tuttige huisvrouwen staren ze vol bewondering naar het beeld. „Dat is een mooie kamer!” „Ah, die dekbedovertrek!” „Wie komt daar nou binnen?” „Nou kan ik het verhaal niet meer volgen.”

De portiers, één van de vaste creaties in het satirische sketchprogramma Toren C, zijn op hun best als ze wisselen tussen hun man- en vrouwrol: snor op, snor af. In seizoen 4 vertellen ze vaak alleen maar een mop; die van het meeste sneue soort: een vraag met als grap een woordspeling. Verreweg de leukste: wat is condoom in het Zweeds? Pippi Vangkous!! Achter hun balie vallen de in blauw uniform gestoken types over elkaar van het lachen.

Te lachen valt er weer genoeg met makers en actrices Maike Meijer en Margôt Ros in hun tientallen rollen. In de wervelstorm van genante misverstanden, pijnlijke versprekingen en ronduit domme, of gemene handelingen leggen ze de menselijke zwakheden bloot. IJdelheid, arrogantie, overmoed, gemakzucht en nog veel meer passeren als alledaagse aandoeningen bij de figuren die werken in de kantoortoren. En bij Ros en Meijer is het zo: als een idee lukt, dan zijn ze vaak buitengewoon.

Sterk is bijvoorbeeld de sketch met de ruige lesbienne en de hetero die elkaars manier van seks bedrijven belachelijk maken. Die krijgt een gepaste finale als de lesbienne een knijpfles mayonaise ter hand neemt. Als de vrouwen zich in de meest beschamende positie vinden, is er vaak wel een collega die langskomt met de nuchtere vraag „of die rapporten nou eindelijk af zijn” en verder niet van het gedoe opkijkt.

De lol kan ook in ultrakorte scènes steken: de high five in de gang die mislukt, zodat er iemand wordt neergeslagen. Of de vrouw die niet met haar handen bij de jeuk op haar rug kan en ongevraagd de kin met stoppelbaard van een collega gebruikt om te krabbelen. Pure, voortreffelijke slapstick.

Gezien hun lef om van alles uit te proberen en grenzen op te zoeken, gun je Meijer en Ros dat er wel eens iets misgaat. Maar de mindere scènes gaan dit keer gelijk op met de geslaagde. Vaak wordt de grap gezocht in een grove seksuele wending, in een rare tic of worden er scheten in een gezicht gelaten. Het succes van de agressieve pubermeisjes, met hun vaste aanmaning „Dat wordt betalen, Pannekoek!” wordt jammerlijk uitgemolken.

Dat de creativiteit niet opdroogt, blijkt uit nieuwe types. Zoals de vrouw in paardrijdpak met overbeet, die liever praat dan luistert. Ze laat zich gaan in het uitbeelden van haar ‘grootste zonde’, een favoriet standje, terwijl de andere vrouwen het hadden over eten. Op die momenten is Toren C onweerstaanbaar.

    • Ron Rijghard