BRIEVEN

Jasper S. is vooralsnog gewoon een verdachte

Jasper S. is niet, zoals u schrijft, de moordenaar van Marianne Vaatstra (NRC Handelsblad, 24 januari). Of hij de moord bekend heeft en of er sprake is van een DNA-match of niet: Jasper S. moet nog worden berecht door de rechtbank in Leeuwarden.

Op 27 februari zal er een pro-formazitting zijn waarin wordt bekeken hoe de rest van de zaak moet verlopen. Pas als hij vervolgens wordt veroordeeld, is er sprake van een moordenaar. Tot die tijd is Jasper S. net als ieder ander die door het Openbaar Ministerie wordt vervolgd een verdachte, met alle bijbehorende rechten, waaronder juiste berichtgeving in de media over hem.

J.M. Jansen

Advocaat te Peize

Been breken makkelijker dan ziek zijn in je hoofd

Het plan van het College voor zorgverzekeringen om behandelingen in de geestelijke gezondheidszorg uit het basispakket te halen, heeft mij als patiënte zeer geschokt.

Op jonge leeftijd ben ik terechtgekomen bij de jeugdzorg, in verband met persoonlijkheidsproblematiek – genetisch belast, opvoeding, gevoeligheid voor verslaving, depressies, angst, paniekaanvallen. Voor mij is het onbelangrijk in welk hokje ik word geplaatst. Gelukkig heb ik goede hulp gekregen. Onlangs ben ik opgenomen in een psychotherapeutisch centrum De Viersprong, in Halsteren. Dit heeft geld gekost.

Een been breken is makkelijker. Ziek zijn in je hoofd is vreselijk. Soms wou ik dat iemand tien minuten in mijn hoofd had kunnen zitten om te realiseren hoe zwaar het is, maar ik heb fantastische hulp gekregen, een fantastisch team, dat zo zorgvuldig met mijn problemen is omgegaan, met medicatie, psychotherapie, vaktherapieën en een groep medepatiënten. Keihard hebben we gewerkt! Zonder hen had ik het niet gered. Ik heb een gezin en drie kinderen, een echtgenoot en een baan. Zonder hun hulp hadden mijn kinderen een moeder gehad die niet goed voor hen had kunnen zorgen, was ik misschien arbeidsongeschikt geworden, hadden mijn kinderen later misschien weer problemen gekregen en ga zo maar door.

Ik werk weer fulltime en begin langzaam weer vertrouwen in mezelf en de mensen te krijgen. Het erge vind ik zelf dat ik – en, kan ik me voorstellen, veel patiënten met mij – me al erg schuldig voelde, naar mijn omgeving en naar mezelf. Je voelt je een mislukkeling, zwak, schaamte, soms zo’n mislukkeling dat je niet meer wil leven. Door dit soort berichten van zorgverzekeraars worden we bevestigd in dit gevoel: psychisch ziek, eigen schuld dikke bult, dat moet je maar zelf betalen.

Even komt dat duiveltje in je hoofd: ach, misschien ben je het wel niet waard geholpen te worden.

Suzanne Gerretsen

Sassenheim

Pensionado’s en garde!

Uw bericht ‘Ook in 2014 verlaging pensioen verwacht’ (NRC Handelsblad, 23 januari) is voor mij de druppel die de emmer doet overlopen. Met de 6 procent korting op mijn aanvullende pensioen in 2013, gevoegd bij het sinds 2007 al systematisch passeren van de indexering van de prijsontwikkeling, vraagt men van gepensioneerden een onevenredig zwaarder inkomensoffer dan van andere groepen in de samenleving – overigens met uitzondering van degenen die hun baan verliezen. En dan zouden we in 2014 wéér gaan korten op pensioenen!?

Helaas zijn gepensioneerden in onze samenleving sitting ducks. Ze kunnen het land niet met stakingen lam leggen, noch hebben ze tractoren waarmee ze de hele infrastructuur kunnen blokkeren. Bovendien zijn ze fysiek vaak niet meer in staat deel te nemen aan demonstraties, laat staan dat ze die nog op touw kunnen zetten. Zelfs in hun pensioenfondsen hebben ze geen eigen doorzettingsmacht en moeten ze dansen naar de pijpen van werkgevers en werknemers.

De oudjes lijken inmiddels murw gebeukt door jarenlange onheilstijdingen over hun pensioenen en door schimppartijen van snotapen die hen neerzetten als zakkenvullers. Waar zijn de ouderenbonden als je ze nodig hebt? Waarom maken die geen grote stampij?

Pensionado’s, en garde!

F. Klok

Groenekan