McDonaldisering & Megallomanie

De gebroeders Gallo in Californië schijnen er in de jaren dertig van de vorige eeuw  mee begonnen te zijn: zij noemden hun wijn naar het gebruikte druivenras. En dat heeft ze geen windeieren gelegd. Ernest & Julio Gallo is een van de grotere wijnbedrijven van de wereld geworden. Voorwaar een prestatie voor wijnen die  als ‘niet gedenkwaardig’ (wijnschrijver Hugh Johnson) en als  ‘hoogstens alledaags’ (wijnschrijver Oz Clarke) te boek staan. Wijnmakers over de hele wereld volgden hun voorbeeld. Gelukkig niet zozeer wat de wijnkwaliteit betreft maar wel door hun wijnen nadrukkelijk de naam van de aangewende druivensoorten mee te geven.

Deze zijn –vooral op supermarktniveau- vaak zelfs al dermate belangrijk geworden dat ze groter op het etiket worden gezet dan de naam van het domein, château of estate.  Inmiddels zijn cabernet sauvignon, merlot syrah (shiraz), chardonnay en sauvignon blanc dan ook wereldmerken geworden. In de wijnwereld staat dit kwintet wel bekend als ‘De Grote Vijf’.

Wijnmakers die zich willen onderscheiden stemt deze voortschrijdende McDonaldisering van de wijnindustrie vaak wat somber. Zoals daar is Eric Solomon, de nota bene Amerikaanse oprichter tevens wijngeweten van Bodega San Alejandro in de tot voor kort onbeduidende Spaanse denominación de origen Calatayud.

Mede door zijn inspanningen –Solomon excelleert met zijn bedrijf European Cellars in het ‘oppimpen’ van onbekende domeinen in voornamelijk low key wijngebieden in Frankrijk, Portugal en Spanje- is de kwaliteit echter op een beduidend hoger niveau beland.

De grote troef in deze wijnstreek in de bergen van Aragón: garnacha, veelal van oude stokken. En daar heeft Solomon in 2008 een erg smakelijke rode aan weten te ontfutselen. Eigenlijk was het sap van bedoeld voor de ‘old vine cuvée’ ( viñas viejas) maar vanwege zogeheten ‘uitdagende weersomstandigheden’ (lees: een minder goed jaar door veel regen in het voorjaar en een koele oogst) is 60 procent daarvan in deze Las Rocas de San Alejandro beland.

En die is daar bepaald niet minder van geworden: sappig rood fruit, het zoetige-zoutige-rokerige van suikerpinda’s, milde specerij en –zonder saai te worden- van een fluwelen soepelheid. Voor rond de € 12,00 een erg smakelijke wijn. Ik beoordeelde ‘m al voor mijn nieuwe koopgids en gaf ‘m een 9-. In de Spaanse wijngids Penin scoorde hij 88 punten. En Robert Parker van The Wine Advocate proefde er zelfs 92 punten in.

Inmiddels is het succes van Solomon ook de firma Gallo ter ore gekomen. En in 2009 kocht het Californische wijnbedrijf  het merk Las Rocas. Laten we het maar ‘meallomanie’ noemen. Naar verluidt blijft Solomon zich wel bemoeien met de selectie van druiven en sap. Gallo heeft echter de nadrukkelijke wens uitgesproken om toch ook de volumes wat op te pimpen. ‘Hopelijk blijft de kwaliteit onveranderd’, noteerde The Wine Advocate in reactie hierop.

Ik zou zeggen: neem geen enkel risico en koop deze 2008 oogst vast.

 

    • Harold Hamersma