De winterthriller van Suzanne Vermeer

Gelukkig, hij is er weer: de winterthriller van Suzanne Vermeer. Deze keer, na de titels Zwarte Piste en Après-ski, onder de opvallende titel Het chalet (Bruna, € 17,50). Vermeer past de thrillers aan voor elk seizoen: in de zomer wordt er gemoord tijdens cruises, in de winter is er bloed en sneeuw. En elke keer is zo’n boek onmiddellijk een verkoophit. Zo ook Het chalet dat in de week van verschijning meteen op de tweede plaats staat van de CPNB bestsellerslijst (de eerste plaats wordt ingenomen door Doodstil, het Maand van de Spiritualiteit-geschenk van Jan Mulder).

Dat er elke keer weer seizoensthrillers uitkomen, is extra bijzonder omdat Vermeer dood is. Suzanne Vermeer is namelijk het pseudoniem van de in 2011 overleden Paul Goeken. Dat een dode auteur thrillers schrijft, is wat mij betreft materiaal voor de plot van dé ultieme thriller. Hoe dan ook: Suzanne Vermeer is de Tupac Shakur van de detectives. Van hem verschenen vijf platen toen hij nog leefde, zeven kwamen uit na zijn dood. Het is even afwachten hoeveel er nog van Vermeer komen, maar de seizoensthriller is een dankbaar concept dat je minstens zeven keer moet kunnen uitmelken.

En er zijn meer voordelen: je maakt het recensenten gemakkelijk. Die kunnen dan bij een winterthriller schrijven: ‘Suzanne Vermeer bezorgt je de koude rillingen’, of ‘ideaal voor de fervente wintersporter’. En bij de zomerthriller hoef je alleen maar zoek en vervang te doen: ‘Bij Suzanne Vermeer is het peentjes zweten’ of ‘ideaal voor de fervente cruiseganger’.

Zijn de seizoensthrillers van Suzanne Vermeer, nu de auteur dood is, net zo’n invuloefening als de recensies? Op basis van Het chalet ben je snel geneigd dat te beamen. Paul Goeken heeft voor zijn overlijden wat ideeën op papier gezet voor dit boek en dat is door twee ghostwriters (daar zal ik verder geen grappen over maken) uitgewerkt.

Dan krijg je omdat het verhaal zich deels in IJsland afspeelt natuurlijk even een losse opmerking over die vulkanen die het hele vliegverkeer platlegden en de bankencrisis, maar al te diep ga je er niet op in – zegt alleen even dat het er nu goedkoop is voor vakantiegangers. Dan prop je er wat toeristische zaken in en dan kom je al snel uit bij geisers. En omdat er in IJsland in december sneeuw ligt, laat je voetstappen kraken in de sneeuw en kruipen verkleumde lichamen tegen elkaar aan zodra de personages verliefd worden.

Het idee van Paul Goeken moet er zo uit hebben gezien: er zijn twee vriendinnen, een dunne vrijgezel en een dikke getrouwde. Die getrouwde kan geen kinderen krijgen, haar man gaat een keer vreemd met een psychopaat, het echtpaar vertrekt naar IJsland voor een nieuw begin en dan blijkt die dikke rancuneuzer te zijn dan iedereen altijd dacht. Ondertussen trouwt die dunne met een mooie, betrouwbare man, die haar rode rozen geeft en haar ‘leventje helemaal overhoop gooit’. De ghostwriters maken er dan een heus vriendschapsdrama van, met cliffhangers van het soort: ‘als ze ooit had getwijfeld, dan wist ze het zeker: dit was de man van haar leven.’

Lente in de lucht: zie hier de opzet voor een nieuwe seizoensthriller.

    • Toef Jaeger