De olifant tussen de besneeuwde bergen

Paul Polman, de Nederlandse topman van Unilever, speelt op het World Economic Forum in de eredivisie. Geen twijfel aan. Anders zat hij niet in een panel met Ban Ki-moon, Bill Gates en David Cameron.

President Kagame van Rwanda en koningin Rania van Jordanië zitten ook in het panel, alsmede de president van hulporganisatie CARE USA, Helen Gayle. Gespreksleider is Thomas Friedman, wereldberoemd columnist van The New York Times en auteur van De Aarde is Plat. Goed gezelschap, zo op het eerste gezicht.

Op het tweede gezicht is er wel iets eigenaardigs: de ‘olifant in de kamer’, zoals dat in het Engels heet; het enorme issue waar iedereen omheen trippelt alsof er niets aan de hand is. Die olifant is de oorlog in Oost-Congo.

In die oorlog speelt één van de panelleden (Kagame) volgens twee anderen (Ban Ki-moon en Cameron) een heel kwalijke rol. Volgens een VN-rapport steunt Rwanda in buurland Congo de rebellengroep M23. De Britten hebben daarom (net als Nederland) een deel van hun ontwikkelingshulp opgeschort.

Maar tussen de besneeuwde bergen in Davos is Congo ver weg. En dus valt er geen onvertogen woord en discussieert dit eminente gezelschap voor een zaal vol ondernemers en politici een uur lang over iets anders, dat óók belangrijk is: de acht ‘Millenniumdoelstellingen’ die in 2000 in VN-verband zijn afgesproken om binnen vijftien jaar onder meer het aantal mensen met extreme honger te halveren en kindersterfte te verminderen.

Over twee jaar verstrijkt de deadline en wat dan, is de vraag voor het panel. De meeste van die doelen zullen niet overal worden gehaald, maar ze hebben wel voor een gerichte aanpak gezorgd en dus veel succes gehad, betoogt Gates. Hou vast aan deze heldere doelen, zegt hij, leg alleen voor de komende vijftien jaar de lat op een hoger niveau.

Friedman oppert dat ‘goed bestuur’ ook een officieel doel moet worden, want hebben niet juist de allerarmsten veel te lijden van corruptie? Maar de anderen waarschuwen een succesvolle aanpak niet te belasten met zo’n politiek gevoelig onderwerp. Dat vindt ook premier Cameron, die in het voorbijgaan nog even opmerkt dat hij en Kagame zo hun meningsverschillen hebben, maar dat moet kunnen.

Dan benadrukt Polman hoe belangrijk het is dat het bedrijfsleven bij de aanpak van deze problemen betrokken wordt. Zelf is hij door Ban Ki-moon benoemd (samen met andere leiders) in een commissie die een plan maakt voor het vervolg op de millenniumdoelen.

Door dit werk heeft hij meer respect voor politici gekregen, zegt Polman. Hij moedigt iedereen aan, ook zijn collega’s in het bedrijfsleven, mee te doen aan het oplossen van honger, armoede en ook duurzaamheid. „Dit is geen tijd om aan de kant te blijven staan.”

Koopman en dominee in één, het is een combinatie met een lange traditie.

Dit is de derde en laatste aflevering van Theater Davos vanaf het World Economic Forum.