Brieven

Kijk uit met ‘historisch’ korten op ons pensioen

Interessant is de achtergrondschets van de miljoenengevechten tussen pensioenfondsen en werkgevers in „de strijd om de slinkende pensioenkas” (NRC Handelsblad, 19 januari). We staan aan de historische vooravond van het massaal korten van de pensioenen van naar schatting vijf miljoen individuen door zeventig pensioenfondsen. Het kan gaan om pensioenontwaardingen van meer dan 20 procent, omdat er ook (al jaren) niet geïndexeerd wordt.

De wet is duidelijk. Pensioenfondsen moeten 5 procent buffer hebben – lees: een dekkingsgraad van 105 procent. Wordt dit niet gehaald, dan is korten de remedie. Het moment en de wijze waarop moet worden gekort. is onontgonnen terrein. Dit betekent niet dat het bestuurders vrijstaat dit zelf in te vullen. Nee, wettelijk geldt dat het korten een uiterste (red)middel is en dat het korten evenwichtig moet plaatsvinden, vooral met het oog op de belangen van werknemers, gepensioneerden en slapers (ex-werknemers).

Uiterst (red)middel – betekent dat niet het zo veel mogelijk uistellen en zo minimaal mogelijk korten? Zijn alle andere maatregelen maximaal benut. Wordt er niet te defensief belegd? Een beetje risico moet toch kunnen. En evenwichtig – is dat de modus waarbij werknemers, gepensioneerden, slapers en werkgevers in gelijke mate bijdragen aan herstel, maar ook in gelijke mate plezier hebben van de teruggave van de korting indien het tij keert? Hoe zit het met de verhoging van premies, het verschil in regelingen onder de betrokkenen en een lagere toekomstige opbouw van pensioen? Laat dit zich simpel uitrekenen?

Als niet iedereen zich vertegenwoordigd acht, zijn er procedures denkbaar (lawyer’s paradise). Het komt aan op goed uitleggen waarom er gekozen is voor de kortingsmodus. Begrip en draagvlak voor de kortingswijze is het begin van een goede afloop en het vooruitzicht op een kans op herstel van de korting.

Robin van der Ham

Berkel en Rodenrijs

Dat was toch echt de NOS

Frits Abrahams verwijt de publieke omroep de inauguratie van Obama maandagmiddag niet interessant genoeg te hebben gevonden voor een live-uitzending (NRC Handelsblad, 22 januari). Hij moest dus uitwijken naar CNN. Wij hebben maandagmiddag gewoon met het bord op schoot via het NOS-kanaal Journaal 24 live naar de inauguratie zitten kijken. Dat was toch echt publieke omroep, ere wie ere toekomt.

Jan Landman

Oss

Zero Dark Thirty niet uniek

Volgens Raymond van den Boogaard is de film Zero Dark Thirty van Kathryn Bigelow „uniek”, omdat hij gaat over een conflict dat nog gaande is (NRC Handelsblad, 23 januari).

Dit kan hij bijna niet zo bedoeld hebben, want het is evident onwaar.

Al voor 1945 zijn er ettelijke films verschenen over de Tweede Wereldoorlog. Deze instantoorlogsfilms zijn niet allemaal Oscarmateriaal.

Neem het hilarisch kneuterige Gung Ho!, uit 1943, over de strijd tegen de Japanners. Dit is Amerikaanse propaganda met een melodramatische voice-over.

Guadalcanal Diary (1943) is evenmin hoogdravend, en anno 2013 zullen vooral liefhebbers nog kijken naar The Fighting Sullivans (1944) of Wing and a Prayer (1944).

Maar er zijn ook acceptabele tot zeer goede films. Neem Five Graves to Cairo van regisseur Billy Wilder, uit 1943, of Sahara, uit hetzelfde jaar, met steracteur Humphrey Bogart. Deze films hebben de tand des tijds doorstaan.

Pas over enkele decennia weten we of dit ook Zero Dark Thirty is gelukt, maar „uniek” is deze oorlogsfilm zeker niet.

Rinze Benedictus

Utrecht

Dit is een beschaafd land, ik wil geen volksgericht

In de zaak van de openlijke geweldpleging in Eindhoven heeft het Openbaar Ministerie opgeroepen tot terughoudendheid (NRC Handelsblad, 24 januari).

Na het beschikbaar komen van de beelden brak er een storm van protest los op internet en werden de namen van mogelijke betrokkenen verspreid op het web. Dit leidde er onder meer toe dat een onschuldige publiekelijk aan de schandpaal werd genageld, omdat men hem aanzag voor een dader.

De wijze waarop er met de vrijgegeven beelden is omgesprongen, baart mij zorgen als professioneel deelnemer aan de rechtspleging. In ons land geldt de onschuldpresumptie – eenieder is onschuldig totdat zijn schuld onherroepelijk in rechte is komen vast te staan. Hieraan pleegt een zorgvuldige strafprocedure vooraf te gaan. Bij twijfel dient vrijspraak te volgen.

In een beschaafd land is er geen plaats voor een volksgericht. Het is bijzonder riskant als de ‘massa’ zich – op basis van vage beelden – uitlaat over schuld of onschuld van medeburgers, nog voordat er een rechter is betrokken in de zaak.

Indachtig de wens vanuit de politiek om het publiek een grotere rol bij de opsporing toe te bedelen, is herbezinning op de rol en functie van internet in het strafrecht op zijn plaats.

Internet mag niet verworden tot vrijplaats van op wraak beluste lieden.

Richard van der Weide

Strafrechtadvocaat Amsterdam

    • Richard van der Weide
    • Rinze Benedictus
    • Jan Landman
    • Robin van der Ham