Vliegende kettingzaag wekt geen verontrusting

Texas Chainsaw 3D

Regie: John Luessenhop. Met: Alexandra Daddario, Trey Songz. In: 25 bioscopen.*

Er is een school die vindt dat je 3D subtiel in je film moet verwerken, zonder opzichtige diepte-effecten. Anders verloedert het immers tot een kermisritje. De makers van Texas Chainsaw 3D hebben daar geen boodschap aan. En misschien hebben ze wel gelijk. Als 3D nauwelijks mag opvallen, waarom gebruik je het dan?

Dus krijgen we de beroemdste kettingzaag uit de horrorgeschiedenis gewoon over onze hoofden heen de zaal ingegooid, waardoor je onwillekeurig bukt, en haalt het enorme blad van de ronkende kettingzaag nog een paar keer naar ons uit. Dit past best bij de thematiek: ook wij zouden immers in het dagelijkse leven nietsvermoedend op elk moment slachtoffer kunnen worden van een gewelddadige psychopaat.

Texas Chainsaw 3D is een vervolg op Tobe Hoopers The Texas Chainsaw Massacre (1974) en begint met samenvattende, tot 3D opgepompte beelden uit die film. Scènes vol zinloos geweld, en daardoor des te verontrustender. Het blijft een raadsel waarom de gedegenereerde hillbillies eenieder uitmoorden die in de buurt komt. Maar hun redeloosheid wás juist de horror, niet de zaag of de vleeshaken. Iedereen kon op elk moment zomaar doodgaan. Dat maakte de film- en kettingzaagvirtuoos Leatherface tot culthit.

In het vervolg, dat zich ruim twee decennia later afspeelt, is die verontrusting helemaal weg. Dat typeert de meeste hedendaagse horror, waarbij het draait om de kicks en het zo gedetailleerd en bloedig mogelijk tonen van ‘gore’ – hier het doormidden zagen van een lichaam.

Het curieuze verhaal draait om eigenrichting en familiebanden. De constant in blotebuiktruitje rondlopende Heather gaat naar het dorpje waar de kannibalenfamilie in 1974 huishield. Zij blijkt een nicht van horroricoon Leatherface, en bloed kruipt waar het niet gaan kan.

    • André Waardenburg