Het recept voor een lage drankrekening

Het einde van een tijdperk nadert. Volgende week draai ik mijn laatste dienst als hulpkok in het Eetcafé. De redenen daarvoor zijn alleen maar positief, de zaken gaan goed. En natuurlijk stop ik niet met koken. Toch neem ik afscheid met gemengde gevoelens. Niet in de laatste plaats omdat ik daar straks niet meer voor de halve prijs drink.

Maar het komt vooral omdat het eetcafé zoveel meer was dan een eetcafé. Ik werkte er de afgelopen jaren achter de bar, in de bediening, in de keuken. Het deed dienst als huiskamer, therapie-praktijkruimte, sporthal (ik heb er een eigen set dartpijlen achter de bar liggen), laboratoriumkeuken, privédiscotheek, ik kan me zelfs een middag herinneren dat ik voor mijn bardienst bijsliep op de vrieskist.

Alles is een groot woord. Laten we zeggen dat er heel veel kon. Zolang we maar opschreven wat we dronken, was het geen probleem als ik met een handvol vrienden tot vijf uur ’s ochtends Superbowl kwam kijken op groot scherm. Dan draaiden we om één uur stipt de deur op slot en maakten we hotdogs met zuurkool en dronken bier uit plastic bekers. Als de boel maar weer een beetje aan kant was de volgende dag.

De groothandelpas lenen, varkensoren bestellen bij de slager om mee te experimenteren, flesje wijn lenen om thuis verder te feesten, of wodka. Nooit een probleem.

Café de Koe, bedankt!

Voor de gelegenheid ga ik nog een geheim prijsgeven, het geheim van onze brownies: Rolo’s en Lion. Verwarm de oven voor op 180 graden. Rooster de walnoten tot ze beginnen te geuren en hak ze fijn. Smelt de boter en de grof gehakte chocolade op zacht vuur. Roer de suiker erdoor als het een egale massa is. Laat afkoelen tot het nog net warm is. Roer de losgeklopte eieren, de bloem en de zure room door de massa. Hak de Lions in grove stukken en vouw die met de walnoten en de Rolo’s door het beslag. Stort het in een bakvorm van 36x28x5 en bak vijftien tot twintig minuten. Snij er ongeveer twintig grote brownies uit als toetje, of een hele hoop kleintjes voor bij de koffie. Warm zijn ze het lekkerst. Als je ze niet direct eet, geef ze dan vijf tot tien seconden in de magnetron. Ze zijn prima in te vriezen.

Dit betekent natuurlijk allemaal niet dat ik na volgende week niet meer in het Eetcafé te vinden ben. En, eerlijk is eerlijk, ik heb er al eens eerder ‘een laatste dag gehad’. Maar als je snel bent is er misschien nog een vacature.

    • Joël Broekaert