Brieven & Tweets

Dieren in de bio-industrie hebben een stressleven

In het stuk over dierenliefde (Opinie&Debat, 19 januari) worden alle vegetariërs wel heel ongenuanceerd over één kam geschoren, door hen weg te zetten als aanhangers van het speciësisme van Singer. Ik ben al 35 jaar vegetariër, maar niet omdat ik vind dat dieren dezelfde rechten als mensen hebben en door ons gediscrimineerd worden. Ik heb daarvoor andere redenen.

Ten eerste is voor mij, opgeleid als bioloog, duidelijk dat dieren in de bio-industrie een zwaar gestrest leven hebben en hierdoor zeer waarschijnlijk lijden. Niet het eten van dieren is voor mij het probleem, maar het systematisch laten lijden van dieren alvorens hen te doden, alleen om efficiënter en dus goedkoper aan vlees te kunnen komen. Ik ben blij dat vlees van dieren die hebben kunnen leven op een voor hen weinig stressvolle manier eindelijk geproduceerd en verkocht wordt. Het tweede argument is de inefficiëntie van het gebruik van grondstoffen om vlees te produceren. Als de hele wereldbevolking vlees wil eten, zullen we allemaal veel minder vlees per persoon moeten eten willen we iedereen eerlijk kunnen voeden. Als vegetariër laat ik zien dat dat vooruitzicht echt helemaal niet zo vreselijk is, al zal de aanpassing aan een vleesarm dieet niet voor iedereen even makkelijk gaan.

Marcellus Ubbink

Leiderdorp

Ik eet geen leren schoenen

Als vegetariër wordt mij wel eens tegengeworpen dat ik wel lederen schoenen draag. Dan antwoord ik vriendelijk dat ik evenmin schoenen eet. De meeste mensen snappen het dan wel.

Ik vrees dat R. de Koning en H. de Koning-Timmer in hun artikel over dierenliefde het, ondanks hun gestudeerdheid, nooit zullen snappen.

Johan Nauta

Hoogeveen

Kamp maakt een fout met het dichtst bevolkte land

Minister Kamp maakt twee belangrijke vergissingen in het interview met deze krant (16 januari). Nederland is, met 448 inwoners per vierkante kilometer, niet het dichtst bevolkte land ter wereld. Zuid-Korea (488), Taiwan (640) en Bangladesh (1.097) hebben een grotere oppervlakte en een veel grotere bevolking. Het verband dat Kamp vervolgens legt met de woningmarkt is onzinnig. Culturele factoren (Zuid-Korea en Taiwan) en economische (Bangladesh) maken deze landen onvergelijkbaar met Nederland. Maar een kleine stap over de grens leert ons dat Nordrhein-Westfalen 523 inwoners per vierkante kilometer telt, en Engeland ook dichtbevolkt is: 401 inwoners. Deze verschillen zijn te klein voor een verklarende rol.

Het woningmarktbeleid van de afgelopen zestig jaar zegt alles: zowel huurwoningen als koopwoningen werden door de overheid zwaar gesubsidieerd. Dat was begrijpelijk in de naoorlogse woningnood, maar zorgt nu voor stagnatie op de woningmarkt. Dit is geen wijsheid achteraf, want al twintig jaar geleden signaleerden deskundigen dit probleem. Kamp kan de Nederlandse kenniseconomie ook zelf benutten door eens te rade te gaan bij vooraanstaande wetenschappers.

Kees Rotteveel

Leiden

Laat Israël eind maken aan zijn expansionisme

In haar kruistocht tegen de islam schiet Ayaan Hirsi Ali door in haar blame game (Opinie, 21 januari). De impopulariteit van Joden onder moslims is grotendeels verklaarbaar uit het gedrag van de Joodse staat Israël, die nog steeds bezig is de Palestijnen van hun land te verdrijven. De manier waarop Hirsi Ali de islamitische houding tegenover Joden beschrijft, is eenzijdig en verdraait de feiten. Sinds 2002 ligt er een vredesvoorstel dat Israël, in ruil voor erkenning van de Palestijnse rechten, alles geeft waar het recht op heeft volgens het internationale recht. In Israël wordt dit aanbod doodgezwegen.

Als we willen dat er aan antisemitisme in de Arabische wereld een eind komt, is het essentieel dat er eerst een eind komt aan het expansionisme van de Joodse staat.

Jaap Bosma

Hoogezand

Antizionisme iets anders dan antisemitisme

Over de column van Frits Abrahams over antisemitisme (NRC Handelsblad, 17 januari) het volgende: Abrahams moet het verwerpelijke antisemitisme en het achtenswaardige antizionisme kunnen onderscheiden. Een regime dat duizenden mannen en vrouwen martelt en kinderen arresteert en rechteloos maakt, wekt woede op. Een land dat Palestijnen op de Westbank en in Gaza bewust in rioolwater laat sterven, is geen achting waardig. Een staat die weigert zich terug te trekken uit een andere soevereine staat, isoleert zich van vrijwel de gehele wereldgemeenschap. Luister naar wat Israëlische leiders zeiden: „De Palestijnen zijn op twee benen lopende beesten” (Menachim Begin, 1982). „De Palestijnen zullen worden doodgedrukt als sprinkhanen ... hoofden tegen keien en muren gebeukt” (Yitzhak Shamir, 1988). „De Palestijnen zijn net krokodillen, hoe meer vlees je ze geeft, des te meer willen ze” (Ehud Barak, 2000).

Jan Wijenberg

Oud-ambassadeur, Den Haag

Nederland houdt liever president Poetin te vriend

De asielzoeker Aleksandr Dolmatov, die vorige week zelfmoord pleegde in een Nederlandse cel, was natuurlijk geen filmster als Gérard Depardieu die door ex-KGB’er Poetin in de armen werd gesloten nadat hij zijn Franse paspoort had ingeruild voor een Russisch (NRC Handelsblad, 19 januari). Nee, hij had bij terugkomst in Rusland – als hij geluk had – slechts gevangenisstraf gekregen. De Nederlandse regering en het parlement denken alleen maar aan het geld dat kan worden verdiend door de dictator Poetin te vriend te houden en zijn blind voor de moorden en intimidatie die uit naam van Poetin worden gepleegd in Rusland.

Dolmatov was duidelijk zeer bevreesd voor zijn leven en had in zijn emotionele staat na de afwijzing van zijn asielaanvraag nooit gevangen gezet mogen worden. Dit is het probleem in Nederland. Ambtenaren passen regels toe en Regels zijn Regels. Dit klinkt eng veel als Befehl ist Befehl. Enig psychologisch inzicht ontbreekt. Menselijkheid kan een ambtenaar zich niet permitteren. Dan zou hij zijn baan kunnen verliezen. Hierdoor, en door de gebrekkige wetgeving tegen de echte misdadigers, wordt Nederland steeds onaangenamer – maar waar moet je naartoe? Zeker niet naar het Rusland van Poetin.

Rami de Lieme

Amsterdam

Het gaat om vertrouwen

Blij dat ook prof. Bas Jacobs, in navolging van Nobelprijswinnaar Paul Krugman, een lans breekt voor een keynesiaanse stimulering van de economie in plaats van de starre fixatie op het begrotingstekort van Rutte cum suis (Opinie, 17 januari). Draconische bezuinigingen die de opbloei van een economie belemmeren, doen niemand en niets goed; de burger niet, de overheid niet en het vertrouwen van de investeerders al helemaal niet.

Er is echter een belangrijk aspect dat Jacobs niet noemt: de vertrouwenscrisis. Als mensen onzeker zijn over hun baan, de hoogte en het tijdstip van hun pensioen, de kosten van wonen, de kosten van goede zorg, van kinderopvang en nog veel meer, en dit allemaal tegelijk, dan is de natuurlijke reactie sparen, sparen en nog eens sparen.

Onze economie zal pas aantrekken als burgers weer vertrouwen krijgen en gaan consumeren. Tot dan moet de overheid de stimulansen geven die het vertrouwen terugbrengen.

John Dunkelgrün

Den Haag

Begrafenisstoet heeft heus niet altijd voorrang

Reagerend op het stukje ‘Respect’ (NRC Handelsblad, 17 januari) wil ik graag het volgende opmerken over de misvattingen die er bestaan over een begrafenisstoet en de voorrangsregels.

Volgens de in Nederland geldende verkeersregels heeft een begrafenisstoet, waarvan alle voertuigen voorzien dienen te zijn van een zwarte driehoekige vlag met wit kruis (geen wit strikje), alleen voorrang op gelijkwaardige kruisingen – dus nooit bij een voorrangsweg of verkeerslicht. Het gebrek aan respect is dus te vinden aan de kant van de automobilisten in de beschreven stoet, die, zonder zich te verdiepen in de verkeersregels, voorrang opeisen waar dit absoluut niet is toegestaan en zodoende andere verkeersdeelnemers in gevaar brengen.

G. Jongenelen

Heerhugowaard

Specialist is ondernemer

Met interesse las ik het artikel over medisch specialisten (NRC Handelsblad, 21 januari). De stelling van de geraadpleegde economen is dat specialisten in loondienst horen.

Helaas mis ik in deze discussie altijd het knelpunt van deze kwestie. Vrijgevestigde specialisten zijn ondernemers die meer geld verdienen, maar ook langer, meer en harder werken voor dit inkomen. Vrijwel altijd zijn vrijgevestigd specialisten binnen een ziekenhuis georganiseerd als zelfstandig draaiend bedrijf – de zogenoemde maatschappen. Ze dragen alle risico’s en plichten die hiermee gepaard gaan, doen zelf hun investeringen en bouwen hiermee bedrijfskapitaal op, een waarde van het eigen bedrijf die tot uitdrukking komt in de goodwill. Deze goodwill, vaak enkele honderdduizenden euro’s per specialist, werd betaald bij toetreding tot dit ‘bedrijf’ – een soort werkkapitaal.

Als vrijgevestigd specialisten volgens de economen in loondienst horen, wat is dan hun oplossing voor de volgende drie problemen:

Wie gaat het werk doen dat blijft liggen als de vrijgevestigd specialist, met een werkweek van zestig tot zeventig uur per week, teruggaat naar een werkweek van veertig uur?

Wie betaalt de goodwill die zit in hun bedrijven, naar schatting honderden miljoenen euro's? De staat?

Wie koopt hun bedrijven, alle apparatuur en inboedel als hun bedrijf overgenomen wordt door de ziekenhuizen? De ziekenhuizen?

Ik vind de informatie over dit uitermate complexe onderwerp in uw krant te eenzijdig en te vereenvoudigd. De economen zouden meer tijd, interesse en motivatie moeten hebben om zich erin te verdiepen.

J.F. Veenhouwer

Huisarts, Zwolle