Zes films die je op het IFFR niet mag missen

De man met de glaasjes op de rug, in Fat Shaker. De man met de glaasjes op de rug, in Fat Shaker.

Vandaag begint de 42ste editie van het International Film Festival Rotterdam (IFFR). Het aanbod in de catalogus is groot (en soms ontoegankelijk). Zes films die je in elk geval niet mag missen.

1. Fat Shaker
Alleen al om de beelden van die dikke man die met een rug vol vacuüm gezogen glaasjes rondloopt als een vreemd stekelvarken, is Fat Shaker van regisseur Mohammed Shirvani onvergetelijk. Een van de vele sterke Iraanse films.

Het IFFR omschrijft de film zelf zo:

“Heb je die film met die dikke man en die bloedzuigers gezien? Liever niet, zullen sommigen zeggen, maar dan missen ze toch een van de meest bijzondere films van het festival. Een film van een Iraanse kunstenaar die er niet van houdt zijn dromen te vertellen, maar ze liever laat zien. Dromen die de waarheid spreken.”

2. Modest Reception
Zeer toegankelijke parabel over een vrouw en een man (gespeeld door regisseur Mani Haghighi zelf) die in een auto door de grensgebieden van Iran rijden en onderwijl zakken vol geld uitdelen, als een soort boosaardige engelen.

Het IFFR over deze film:

“Iraans absurdisme. Een man en een vrouw hebben een kofferbak vol geld te verdelen in een onherbergzaam grensgebied. Het weggeven van geld begint speels, maar neemt steeds sadistischer vormen aan. Het gaat hier niet om nobele liefdadigheid, maar wat is het dan wel?”

3. Reality
Matteo Garrone van Gomorra met een zowel diepzinnige als vermakelijke bespiegeling over hoe ‘reality-tv’ voor kijkers de werkelijkheid overstijgt. Een visverkoper denkt, ten onrechte, dat hij is uitverkoren voor Big Brother.

De festivalomschrijving:

“Wat verwacht je als volgende film van de regisseur van de snoeiharde maffiafilm Gomorra? Niet dit. Een komedie over een man die, na een auditie in de beroemde Cinecittà-studio’s, zichzelf wijsmaakt dat hij is gecast in Big Brother. Waarna hij zich ook in zijn privéleven bespied waant. Prijswinnaar in Cannes.”

4. Spring Breakers
Harmony Korine, stamgast van Rotterdam, slaat na de lelijke lo-fi van Trash Humpers andere weg in met dit hilarische, oversekste delirium. Woeste satire op realitysoap, met James Franco als modelconsument.

Het IFFR schrijft:

“Hoe ver willen deze meisjes eigenlijk gaan voor een onvergetelijke Spring Break? In hypnotiserende visuele stijl en met een knallende soundtrack worden voormalige Disney Girls helemaal wild, zorgt white-trash gangster James Franco voor de nodige sensatie en ontspoort jeugdige onbezonnenheid totaal. Wat een trip.”

5. The Master
IFFR opent voor het publiek met The Master van de Amerikaanse cineast Paul Thomas Anderson. De dolende ex-soldaat Joaquin Phoenix komt na WOII in het web terecht van goeroe Philip Seymour Hoffman.

Het festival over The Master:

“Paul Thomas Anderson (Magnolia, There Will Be Blood) analyseert de bijzondere relatie tussen sekteleider Lancaster Dodd (Philip Seymour Hoffman) en zijn volgeling, de gekwelde alcoholist Freddie Quell (Joaquin Phoenix). De sterke performances en perfect uitgewerkte visuele stijl maken dit de must-see van het jaar. Publieksopener.”

6. Après Mai
Na miniserie over terrorist Carlos herbezoekt Olivier Assayas zijn eigen jeugd begin jaren zeventig, toen de revolutie nabij leek terwijl iedereen zijn eigen weg ging: in drugs, mystiek, terreur, kunst of zaken. Sfeervol en melancholiek.

Het IFFR zegt het zo:

“Scholier Gilles wordt volledig meegesleept in de politieke en creatieve opwinding van Parijs. Net als zijn vrienden twijfelt hij tussen engagement en persoonlijke ambitie, en moet hij cruciale beslissingen nemen om zichzelf te vinden in een tumultueuze periode. Assayas blijkt een meester in het oproepen van de jarenzeventigsfeer.”