Slechts glimp van klasse Miguel

Pop

Miguel. Gehoord: 22/1 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 25/1 Corso, Rotterdam.***

In een uitverkocht Paradiso, waar iedere sprong en dribbel een gierend meisjesgegil in de zaal opwekte, maakte de Amerikaanse zanger Miguel gisteravond zijn Nederlandse debuut.

De voortekenen waren veelbelovend. Miguel, een 27-jarige Amerikaan van Mexicaanse afkomst, liet op zijn onlangs verschenen tweede cd, Kaleidoscope Dream – de opvolger van All I Want Is You (2010) – horen dat hij het platgetreden r&b-genre met nieuw elan benadert.

Zijn loom swingende liedjes worden gedragen door een volwassen soulstem en opgestookt met klanken van uiteenlopende herkomst: van meedogenloze synthetische dreunen tot fijnzinnig elektronisch geritsel, van aanzwellende strijkers tot een barse gitaar.

Die veelzijdigheid wordt live niet volgehouden, bleek gisteravond. Hoewel de drummer losjes het ritme kleurde, domineerde de rockgitarist. Dat werkte bijvoorbeeld goed in het dreigende Use Me, maar in andere liedjes ontbrak de samenhang tussen Miguels croon-stem en de stugge begeleiding.

Soms was er een glimp te zien van hoe goed Miguel zou kunnen zijn: een messcherp intro, een intermezzo met zalvende smeekbede, of een opzwepend samenspel tussen ritme van de band en beweging van de zanger. Maar Miguel gooide zijn eigen glazen in, door bijvoorbeeld een mooi nummer als Adorn al na een couplet af te breken.

De zanger, die ooit zijn carrière begon als danser, imponeerde met James Brown-achtige spagaten en onnavolgbaar voetenwerk in zijn zwart-witte retroschoenen. Het doorweekte overhemd werd losgeknoopt voor een illustratief dansje bij Pussy Is Mine.

Uiteindelijk klapte de zaal harder voor zijn buikspieren dan voor de muziek.

    • Hester Carvalho