Patriots uitzwaaien

De vertrekhal verschilt niet veel van de hal een kilometer verderop, waar Ryanair en Martinair op Turkije vliegen. De inrichting is low budget. Tropische planten. Een stationsklok. Een speelrek voor de kinderen. Een bord aan de muur zegt: ‘Incheckbagage Max. 20 kg’.

Het is kwart over zes in de ochtend, vliegbasis Eindhoven, een troepenmacht vertrekt. Mijn vaderland stuurt Patriot-eenheden naar Turkije.

In de hal hangt het jute-achtige aroma van honderden landmachttenues. Familie neemt afscheid. Papa’s tillen baby’s boven hun hoofd. Een laatste kus van geliefden. Vaders en zonen met hun onhandige hugs.

Patriots versus Scuds: een déjà vu. Ook in 1991 stuurden we Patriots naar Turkije. Toen om de bevolking te beschermen tegen de Scuds van Saddam. Ik was toen elf. Oorlog was nog simpel. Wij tegen Saddam. Goed tegen kwaad. Op tv zag je Top Gun-beelden. In de krant prachtige infographics van alle wapensystemen. Meer had je niet nodig om een oorlog te snappen.

Patriots tegen Scuds. Alleen de namen van de wapens zijn nog hetzelfde.

Van Syrië snap ik alleen dat het heel erg is. En complex. ‘Het is complex’ – andere woorden voor: zoek het maar uit.

Wat gaan we er eigenlijk doen? Turkije is niet beschoten met Scuds. Er zijn wel een paar verdwaalde mortiergranaten terecht gekomen. Maar daar helpen Patriots weer niet tegen.

„Op de plaats… rust”. De 240 militairen vormen een blok. De commandant Landstrijdkrachten, luitenant-generaal De Kruif, spreekt ze toe, wenst ze krijgsmansgeluk.

Wat gaan we er eigenlijk doen – kolonel Marcel Buis legt het me uit. „Onze NAVO-bondgenoot Turkije heeft ons om steun gevraagd. We gaan het grondgebied van de stad Adana beschermen tegen ballistische rakketen.”

Hij vertelt dat de Patriot-eenheden „NAVO-gecertificeerd” zijn.

„Deze missie laat zien waartoe de NAVO is opgericht”, zegt luitenant-generaal De Kruif even later. „Als een bondgenoot zich bedreigd voelt, dan sta je die bij.”

De eenvoudige logica van geopolitiek. Al bijna twee jaar sterven burgers in Syrië. Nu sturen we troepen om het buurland te beschermen tegen puur theoretische raketten. Voor volk en vaderland en voor iets vaags.

Het is alsof vrienden onze hulp vragen omdat ze overlast hebben van de buren die de kinderen mishandelen. En wij, de beroerdste niet, sturen de allerbeste vaklui om de muren te isoleren. NAVO-gecertificeerd.

Wrang. Maar zo moet je dat niet zien.

‘Departure ADANA 10:00 uur’, staat op de tv-schermen in de hal. De incheckbalie gaat open. Cameraploegen filmen nog wat afscheidsemoties. Een laatste kus door het glas. Maar groots drama ontbreekt; dit is geen Afghanistan.

Buiten in de sneeuwvlakte staat een verrijdbare vliegtuigtrap te wachten op het transportvliegtuig, een gecharterde Boeing 767 van Martinair.

Arjen van Veelen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Margriet Oostveen.

    • Arjen van Veelen