Heldenontvangst voor nieuwe nummer 14 aan de Bosporus

Duizenden Turken waren gisteren op het vliegveld van Istanbul om Wesley Sneijder te zien. „Het was een gekkenhuis.”

Sneijder in het shirt van Galatasaray op vliegveld Atatürk. Foto AFP

Het was de club zelf die de duizenden supporters gisteren naar de luchthaven van Istanbul lokte. De aankomst van Wesley Sneijder in Turkije mag van zijn nieuwe baas Galatasaray niet ongemerkt voorbij gaan. Dus staan ze vanaf twee uur in de middag klaar. Er zijn al sjaaltjes met de naam van Wesley Sneijder gedrukt. Er is al een shirt, in de clubkleuren geel en rood, met Sneijder en rugnummer 14 erop. De betekenis hiervan in de Nederlandse voetbalgeschiedenis (Johan Cruijff) wordt uitentreuren toegelicht op het sportkanaal van Galatasaray. En er is een dame die het nieuwe shirt als een tros druiven voorhoudt aan een hongerige Tantalus. De Turkse fans vinden het prachtig. Zo lang ze hem maar te zien krijgen.

De aankoop van Sneijder is in Istanbul met evenveel verbazing ontvangen als in Nederland. Hoewel al weken over de transfer werd gefluisterd, durfde geen fan het in Istanbul te geloven. Sneijder, dat is Ajax, Real Madrid en Internazionale. Inter hielp hij in 2010 aan de landtitel, beker en Champions Leaguezege.

Galatasaray is weliswaar de landskampioen in de door omkoping geplaagde Turkse competitie van vorig jaar en de meest succesvolle Turkse club in Europa, maar geen Manchester United, de andere club waarmee Sneijder in verband werd gebracht. Dus gingen de Turkse ochtendkranten gisteren los. In sportkrant Fanatik heet de aankoop van Galatasaray „de transfer van de eeuw”. De halve pagina is ingeruimd voor de foto van de kleine middenvelder uit Utrecht. De onderste helft is voor stadgenoot en aartsrivaal Fenerbahçe van collega-international Dirk Kuijt, die een half jaartje eerder naar Istanbul kwam. De lezers worden lekker gemaakt met de belofte van Fanatik elke dag een paginagrote afbeelding te brengen van Sneijder – om op te hangen in de slaapkamer.

Als het vliegtuig eenmaal in Istanbul is geland, komt het geluid van de motoren nauwelijks boven het gejoel van de duizenden supporters uit. De camera’s worden in stelling gebracht op de trap voor de hoofdingang, de Turkse verslaggevers staan klaar voor hun enige kans op een vraag. „We hielden zoveel van Pierre van Hooijdonk [ex-Fenerbahçe]. Nederlandse spelers zijn altijd heel succesvol hier”, zegt een verslaggever van tv-station NTV. „We zijn zo verbaasd dat hij hier komt.”

Minuten later breekt het kabaal los. De massa begint te gillen. „Daar is hij!” Sneijder neemt de zij-uitgang en wordt afgevoerd in een geblindeerde taxibus. Hij steekt nog even zijn hoofd uit het dakraam. Twee fans weten hem aan te raken, voor ze worden weggerukt door de mobiele eenheid. Later die avond zwermen de paparazzi om zijn hotel aan de Bosporus. Gefrustreerd over een lange dag zonder goede foto’s van Sneijder – laat staan van zijn vrouw Yolanthe. Sneijder excuseert zich. „Het was dacht ik de bedoeling de mensen gedag te zeggen, maar dat moest vanuit de auto. Het was een gekkenhuis.”

Galatasaray is zijn persoonlijke keuze. Engeland, dat is niks voor Wesley, zegt vader Sneijder, die is meegereisd. „Spanje, Italië, Turkije, hij houdt echt van die landen. Het eten. De cultuur.” Maar is de Turkse club niet een maatje te klein? Geen sprake van, zegt Wesley. „Ik zat ook niet meer in de top vijf. Dat was drie jaar geleden misschien wel zo. Maar ik vind nog steeds dat dit voor mij een stap vooruit is.”