Gordon

In het muziekgebouw aan het IJ presenteerde LA The Voices een nieuwe cd: Geloof, Hoop en Liefde.Er was een select gezelschap showbizzvrienden en journalisten uitgenodigd. Ik meldde me bij manager Mirjam de Raaff, die samen met haar dochter de ingang bewaakte.

nrc.next was een krant met een zeer slechte reputatie. Gordon Heuckeroth, de bekendste zanger van de groep, haatte de krant. Na kort overleg mocht ik toch naar binnen. Dit had te maken met de weersomstandigheden, veel mensen hadden op het laatste moment afgebeld.

Een mevrouw in een zwarte avondjurk begeleidde me naar het zaaltje. Ze maakte de hele tijd foto’s want ze werkte voor de website van LA The Voices. Ook zij vond nrc.next een slechte krant. Ze ging tegen Gordon zeggen dat ik er was. „Dan kun je daar vast rekening mee houden.”

Ik informeerde voorzichtig wat ik kon verwachten. Dat wist ze niet. „Wat denk je zelf? Ik denk dat hij je een pisvlek vindt.” Ik was de enige in een gebreide kabeltrui en ging maar meteen achterin staan. Bij de hangtafels waarop bakjes met nootjes en groenten (stukjes paprika, venkel en staafjes komkommer) stonden, het lievelingseten van de zangers. De zangers droegen allemaal dezelfde kleren en bewogen zich kussend en kletsend tussen de achterban. Het mens in de zwarte jurk liep direct naar Gordon. Ik zag haar wijzen en botste vlak daarna tegen Patricia Paay op die dacht dat ze me ergens van kende. Ze begon meteen te praten.

Ze vond LA The Voices ‘waan-zin-nig’. „Ik ben een rock ’n roll-meisje die ook van klassiek houdt, dus ik kom volledig aan mijn trekken.”

Ze keek in mijn kladblok. „Schrijf je dat goed op?”

Ik schreef meteen ook maar even op dat Nicky, haar minnaar, Story-journalist Guido den Aantrekker uitschold. „Ik vind jou een lul!” Den Aantrekker noemde het ‘een subtiele hint’ dat hij zijn werk ‘goed deed’. Als dat het criterium was, was ik ook goed bezig. Gordon beklom het podium en begon aan een speech waarin het gezang van LA The Voices omschreef als ‘een muzikale explosie en samenzang in optima forma’.

Verder waren de arrangementen op de nieuwste cd weer van ‘een ongekende klasse en schoonheid’. Daarna legde hij uit wat ‘Geloof, Hoop en Liefde’ betekende. „Mijn leven is doordrenkt en doorspekt van allerlei aspecten waaruit voor een artiest heel veel moois te halen valt.”

Hij begon over de hoogte- en dieptepunten en zei: „Hoop is voor mij uitgestelde teleurstelling.” Carlo Boszhard reikte de eerste cd uit.

Toen hij Patricia Paay in het publiek zag staan riep hij: „Hee, heb jij je griepprik wel gehaald?”

Gordon: „Die heeft vannacht een hele andere prik gehad.”

Daarna begon het zingen.

Toen het klaar was klapten de genodigden zo hard als ze konden. Gordon werd er emotioneel van want de nieuwe cd was een project dat hem ‘ongelooflijk aan het hart ging’. „We hebben er ongelooflijk veel tijd en geloof in gestopt.” En iedereen die dat niet vond had er geen verstand van.

Waarvan akte.

    • Marcel van Roosmalen