El Cigala zingt groots in fusionmix

Nederland, Amsterdam, 21-01-2012. Diego el Cigala, Flamenco zanger, op het Flamenco Biennale, hier in Carre. Foto: Olivier Middendorp

Flamenco

Diego El Cigala. Gehoord: 21/1 in Carré, Amsterdam, als onderdeel van de Tango Biënnale. ***

De grote kracht van de Spaanse zanger Diego El Cigala is zijn formidabele stem. Die is hees, zuiver, ongemeen krachtig en mysterieus, precies geschikt voor het schrijnend bezingen van verloren liefdes, verraden vriendschappen en eenzame, sterrenloze nachten – het materiaal van de flamenco.

Diego El Cigala had in Spanje al een grote carrière achter de rug, toen hij in 2003 internationaal doorbrak met de cd Lágrimas negras, waarop hij met de Cubaanse pianist Bebo Valdés een geslaagde fusion tussen Cubaanse muziek en flamenco tot stand bracht. Maar helaas heeft de platenindustrie de neiging zoveel mogelijk soorten wereldmuziek door elkaar te klutsen, tot een commercieel bedoeld, maar vaak karakterloos uitvallend soepje. Bij Diego is aldus ook nog de Argentijnse tango aan de mix toegevoegd. Zo geweldig is zijn stem, en zo overtuigend zijn presentie op het toneel dat het toch niet vervelend werd, gisteren in Carré. Maar na een uurtje begon je toch de indruk te krijgen dat de enigszins zwaarlijvig geworden zanger er zelf ook niet helemaal in geloofde. Bovendien hield het orkest – met een in tango gespecialiseerde pianist – bij de Cubaanse nummers nogal slordig maat. Dat ging trouwens beter wanneer de virtuoze Nederlands-Cubaanse pianist Ramón Valle als gast achter het toetsenbord mocht plaatsnemen.

Tegen het eind van meer dan twee uur concert zong Diego nog twee authentieke, tot het bot van de toehoorder doordringende flamenco-nummers. Helaas net iets te weinig om er een onvergetelijke avond van te maken, voordat die eindigde in halfbakken salsa.

De Tango Biënnale, met concerten en dansvoorstellingen in zes steden, duurt tot 3/2. Inl: flamencobiënnale.nl

    • Raymond van den Boogaard