Solange zoekt naar eigen identiteit

Pop

Solange. Gezien: 19/1 Bitterzoet Amsterdam. ***

Hun stemmen lijken wel een beetje op elkaar, maar Solange Knowles (26) kan niet genoeg benadrukken dat er grote artistieke verschillen zijn met haar beroemde oudere zuster Beyoncé. Solange begon als danseres bij Beyoncés groep Destiny’s Child en debuteerde in 2003 met een album dat nadrukkelijk Solo Star werd gedoopt, om haar onafhankelijkheid van grote zus te onderstrepen.

Op eigen titel werd Solange film- en tv-ster, model en medecomponiste van nummers met The Neptunes en, op haar tweede album Sol-Angel and the Hadley St. Dreams, Cee-Lo Green. Hoe dan ook bleef Beyoncé haar in succes en publiek profiel overschaduwen.

Eind 2012 gooide Solange het roer drastisch om met de EP True, die haar oprechte liefde voor indiepop moest tonen. Ze werkte nauw samen met de Britse indierocker Dev Hynes alias Blood Orange, bekend geworden onder zijn singer/songwriternaam Lightspeed Champion. Hynes bracht haar muziek terug tot een kale sound met naar de jaren tachtig teruggrijpende drums en synthesizers.

Indierock is het nog steeds niet, want op haar single Losing you klinkt Solange als Madonna in haar slomere jaren tachtig-hits. True verscheen op het label van Chris Taylor, de voorman van indiegroep Grizzly Bear. Bij Solanges nieuwe indieliefde hoort haar samenwerking met de groepen Dirty Projectors en Twin Shadow met wie ze een benefietplaat voor ontwikkelingsprojecten in Afrika uitbracht.

Haar huidige tournee speelt zich af in rockclubs. Waar ze met gemak de grote zaal van Paradiso had kunnen uitverkopen, werd gekozen voor het krappe Bitterzoet. Daar hing meteen al een bijzondere ‘vibe’, zei Solange nadat ze met het langzame Don’t let me down de toon had gezet voor een avond met sfeervolle muziek op een traag tempo.

Regelmatig toonde ze haar kunsten als danseres, met roboteske bewegingen in de groepsdansjes, die ze aanvoerde alsof ze in een video van Michael Jackson optrad.

De galmende eightiesdrums en kitscherige synthesizervegen accentueerden de artistieke spagaat waarin Solange zich bevindt. Enerzijds wil ze hippe popmuziek maken, maar anderzijds zit ze met haar zwoele achtergrondzangeressen onlosmakelijk vast aan de sfeer van soul en r&b.

Nu ze het hiphop-element in haar muziek helemaal achter zich lijkt te hebben gelaten, sluimerde haar optreden voort zonder een duidelijke spanningopbouw. Haar Phillysoulballade T.O.N.Y. kreeg een herkenninsapplaus, maar de vibe in Bitterzoet loste steeds meer op in geroezemoes.

Pas na een klein uur kwam het tempo op gang bij haar huidige hitsingle Losing you, een nummer dat zo effectief is in het oproepen van het oude Madonnagevoel dat de vraag zich opdringt bij welke nummers Solange haar inspiratie vond: was het Live to tell of Causing a commotion? Haar zevenjarige zoontje met precies hetzelfde afrokapsel als mama danste mee en wekte ieders vertedering. Hoogtepunt van de avond kwam in de vorm van de Motownpastiche Sandcastle disco, geschreven met Cee-Lo Green en afkomstig van haar voorlaatste album waarop ze nog gewoon een pittige soulzangeres durfde te zijn.

Veel te laat begon het optreden te dampen en te zweten; een toegift zat er niet meer in.

    • Jan Vollaard