Nikserige verhalen missen angel

Cabaret

Electropis, door Henry van Loon. Gezien: 17/1 in Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 16/5. Inl. hekwerk.nl **

„Voor mijn werk kom ik heel veel in het binnenland” – dat is een amusant zinnetje. En zo zijn er nog een paar, in het tweede soloprogramma van Henry van Loon. Maar veel verder komt hij niet.

Veel rare stemmetjes en geluidjes, veel bochten in zijn slungelig lange lijf, een handvol simpele grapjes en allerlei aanzetten tot vermakelijke verhalen die uiteindelijk nergens terechtkomen, dat is het zo ongeveer.

Henry van Loon (30) begon negen jaar geleden bij het comedianscollectief Comedy Train en wordt in cabaretkringen al geruime tijd gezien als een geheimtip – een sensationeel talent dat op het punt staat een breed publiek aan zich te binden. Met zijn solodebuut De Henry van Loon Entertainment Show, een tragikomisch bedoelde parodie op een depressieve variétéartiest, lukte dat nog niet. De vraag is nu of het met Electropis, zijn tweede, beter zal gaan.

Het programma oogt als een grabbelton vol onuitgewerkte ideetjes. De opening, over zijn ongemakkelijke omgang met de medemens, vertoont nog enige cohesie en is niet ongeestig. Daarna raakt Van Loon het spoor echter bijster. Hij vertelt dat zijn vriendin een Bekende Nederlander is en leest een dwaze persiflage op een stuk uit een roddelblad voor. Hij doet tv-tunes na, vertelt een quasi-hardboiled misdaadverhaal waarin alleen het opduiken van een fax – sneu apparaat inmiddels – eventjes grappig is, beschrijft babyfoto's op Facebook en draagt een schoolopstel dat „vriendinnekes” beschrijft als huisdieren.

Erg opmerkelijk is het allemaal niet. Henry van Loon is wel eens vergeleken met Hans Teeuwen. Uiterlijk lijken ze een beetje op elkaar. Maar de angel van Teeuwen ontbreekt hier. Dit is angelloos cabaret.

    • Henk van Gelder