Opinie

    • Frits Abrahams

Luke

Hoe moet het nu verder met Luke? Dat was vooral de vraag die bij me bleef opkomen, nadat ik het interview van Oprah Winfrey met Lance Armstrong had gezien. Luke is de 13-jarige zoon van Armstrong. Hij kwam pas ter sprake in het tweede deel van het interview, dat interessanter was dan het eerste omdat Armstrong meer bij de morele aspecten van zijn handelwijze moest stilstaan.

Armstrong heeft vijf kinderen, drie uit zijn eerste relatie: Luke en een meisjestweeling. Armstrong praat meer over Luke dan over de meisjes, wat wel past bij zijn macho-imago. Toen de onthullingen begonnen, had Armstrong gemerkt hoe zijn zoon hem tegenover andere kinderen verdedigde: „Wat je zegt over mijn vader is niet waar.” Luke vroeg nooit: „Papa, is dit waar?” Hij vertrouwde zijn vader. Armstrong besefte dat aan deze situatie een einde moest komen. Tijdens de recente feestdagen lichtte hij Luke en de zusjes in.

„Ik wil dat je weet dat het waar is”, had hij gezegd. Ze hadden stilletjes gereageerd. Armstrong: „Ze aanvaardden het gewoon. Ik zei tegen Luke: ‘Verdedig me niet meer. Doe het niet.’” Hij kon voortaan zeggen dat zijn vader spijt had. Heeft hij nog iets gezegd, wilde Oprah dolgraag weten, want levensfeiten interesseren haar nu eenmaal meer dan fietsfeiten. Armstrong: „Hij zei gewoon: weet je…je...je…Ik hou van je, je bent mijn papa. Dit verandert dat niet.”

Het was het emotioneelste deel van het interview, Armstrong vocht zichtbaar tegen zijn tranen. Hij slikte, snoof, viel stil, keek omhoog.

Inmiddels heeft hij zoveel krediet verspeeld dat velen niets meer geloven van wat hij doet of zegt. Ik merk dat aan de reacties om me heen en op internet. Een lezeres reageerde op de site van The New York Times: „Ik zag geen berouwvolle man. Zijn lichaam was ontspannen en hij sprak in de derde persoon over zichzelf en zijn daden. Ik denk niet dat hij begrijpt wat berouw is. Hij heeft iets leegs over zich. Onthecht van zijn emoties. Ik heb met zijn kinderen te doen. Wat een nachtmerrie voor ze.”

Algemeen wordt ook aangenomen dat het interview volledig volgens een zorgvuldig opgesteld draaiboek verliep.

Mag ik het nu even voor Armstrong opnemen, hoeveel reserves ik verder ook tegenover zijn bekentenis heb?

Dat het interview volgens een afgesproken stramien verliep, is wel zeker. Oprah wist dat hij zou bekennen en dat hij bereid was berouw te tonen – anders was ze er niet aan begonnen. Ze zullen tevoren de volgorde van de belangrijkste bestanddelen van de bekentenis hebben bepaald. Eerst de naakte feiten, daarna het berouw als aanzet tot de catharsis.

Maar dat sluit nog niet uit dat de emoties hem spontaan bij de keel grepen op het moment dat hij geacht werd ze te verwoorden. Armstrong moest in dit deel diep door het stof – dieper heb ik zelden een mens in het openbaar zien gaan. Oprah dwong hem daartoe, ze wilde weten hoe hij met zichzelf en zijn omgeving in het reine dacht te komen. Hij ontkende dat hij alleen maar bekende om ontheffing te krijgen van zijn levenslange schorsing. Hij deed het voor het welzijn van zijn kinderen, zei hij. „Ze moeten kunnen leven zonder dit onderwerp in hun leven.”

Hij bedoelde: zonder een vader die ze, tegen beter weten in, moeten blijven verdedigen. Op dit punt geloofde ik hem. Wie wil zijn kind zien lijden? Jammer alleen, vooral voor die kinderen, dat hij niet eerder tot dit besef was gekomen.

    • Frits Abrahams