Armstrong starring Armstrong

Drie eigenschappen zijn met zekerheid bij Lance Armstrong vast te stellen. Hij kon/kan ongelooflijk goed wielrennen, beter dan die andere epogebruikers in elk geval, hij was/is een hardnekkige leugenaar en hij is een groot toneelspeler.

Herinner de verontwaardiging waarmee hij in het verleden beschuldigingen van dopegebruik tegensprak, de woede en de agressie waarmee hij vele jaren lang zijn aanklagers bejegende, en de overtuigingskracht die hij daarbij telkens vertoonde.

Een prestatie van formaat. Zou er een gele trui bestaan voor de mooist acterende leugenaar, Armstrong kon hem zo aantrekken. Misschien is er een alternatief: een Oscar voor de beste hoofdrol, dankzij Lance Armstrong, the movie. Nu J.J. Abrams en Paramount Pictures de filmrechten daarvoor hebben gekocht, is het natuurlijk verreweg het beste dat Armstrong daarin zichzelf speelt.

Intussen houdt hij de vaste bewoners van Babbelonië, die afwisselend bij koffieautomaten, aan borreltafels of in televisieprogramma’s te zien zijn, behoorlijk aan de praat. ‘Boosaardig’, ‘berekenend’ waren maar enkele van de vele negatieve kwalificaties aan Armstrongs adres, na zijn tv-interview met Oprah Winfrey. Zijn lichaamstaal, de meest nietszeggende van alle talen, beviel menigeen ook al niet.

Het is dan maar te hopen dat Armstrong voortaan uit de buurt van psychiater Bram Bakker blijft. Die vertelde zaterdag in Een Vandaag dat Armstrong „de meest afschrikwekkende persoon is die ik ooit heb ontmoet”. Deze waarneming was gebaseerd op de tien minuten die de zielknijper ooit naast Armstrong had gerend, in de marathon van New York. „Je durfde niks tegen hem te zeggen.” Na het tv-interview, beweerde Bakker dat het „allemaal zou kunnen”, dat „narcisme” van Armstrong, dat hij „antisociaal” en een „psychopaat” is.

Je hijgt eens tien minuten naast iemand, je kijkt eens naar een gesprek op tv en de diagnose is al bijna klaar. Dat kan geen moeilijk vak zijn, psychiater.

John Kroon

    • John Kroon