‘Onteerd, vernederd, beschaamd’ - lees tweede interview met Armstrong terug

In een bar in Los Angeles staat de televisie aan met daarop het tweede interview van Oprah Winfrey met Lance Armstrong. Foto AP / Reed Saxon

Lance Armstrong sprak vannacht opnieuw met Oprah Winfrey. Lees hier woord voor woord het volledige tweede deel van het onthullende interview terug - net als gisteren met dank aan Sportwereld.be.

Het tweede deel van het interview kun je hier terugkijken, hier vind je het uitgebreide artikel over dat tweede interview en hier lees je de tien meest opvallende quotes. Het eerste deel van het interview zie je hier.

Oprah Winfrey: Alle artikelen die ik de afgelopen week heb gezien, en alles wat er over geschreven wordt, begint met het woord ‘onteerd’.

Lance Armstrong: Dat is verschrikkelijk.

Voel je je ‘onteerd’?

Natuurlijk. Maar, euhm… (denkt na) Maar ik voel me ook vernederd. Ik voel me… beschaamd. Euhm… Ja, dit is… Dit is lelijk spul.

Wat was het vernederende moment, dat je in de spiegel deed kijken?

Ik denk dat het een woensdag was. Nike belde. Dit is niet het vernederende moment, daar kom ik nog op. Eigenlijk zeiden ze… kort samengevat… dat ze er de stekker uit trokken. Oké, en dan begonnen de telefoontjes te komen. Trek, Giro, Anheuser Busch, ze bleven maar komen…

Op dezelfde dag, op een paar dagen?

Ja, op een paar dagen. (schraapt de keel) Iedereen was weg. Nog altijd niet het vernederende moment. Geen prettige, geen prettige periode.

Hoe raakte dat jou?

Weet je, op een bepaalde manier wist ik dat we daar zouden uitkomen. Het verhaal liep uit de hand, dat was mijn ergste nachtmerrie. Ik hield er rekening mee dat ze allemaal zouden vertrekken. Het enige waarvan ik dacht dat ik nooit zou kwijtraken was de stichting. Dat was het meest vernederende moment. Dat telefoontje te krijgen… Twee delen: eerst, treed af als voorzitter, blijf in de raad van bestuur. Blijf betrokken. Dat was niet genoeg. Dat was niet genoeg… voor de mensen, voor onze leden. En enkele weken later kwam het volgende telefoontje: we vinden dat je eruit moet stappen.

Niet alleen aftreden, maar er volledig uitstappen.

En ik denk niet, ik denk niet dat het was… Het was niet: we vinden dat je moet aftreden, volgens ons… volgens ons moet je overwegen eruit te stappen, voor jezelf. Daar heb ik veel over moeten nadenken. En dit is… Mijn kinderen zeiden niet: pap, je tijd is voorbij. Mijn vrienden zeiden niet: hey Lance, je tijd is voorbij. De stichting is als mijn zesde kind. En die beslissing maken en eruit stappen was… Dat was iets groots.

Zij maakten die beslissing voor jou.

… Ik was me ervan bewust… euhm… ik wil helemaal niet zeggen dat ik ben gedwongen, of dat me is gezegd dat ik moest vertrekken. Ik was me bewust van de druk. En euhm… ja, ik had overleg met Doug (Ulman, voorzitter en CEO van Livestrong, redactie.) en enkele van de bestuursleden. Het was het beste voor de organisatie. Maar het deed verdomme pijn. Dat was… (schudt het hoofd)

Van alles wat er gebeurd is in dit proces, in deze val uit de gratie, was dat het moeilijkste?

Dat was het dieptepunt, dat was het dieptepunt.

Kan Livestrong overleven zonder jouw verhaal?

Ja, ik hoop het zeker. Ik hoop het.

Want jouw verhaal oversteeg sport, gaf zoveel miljoenen mensen die tegen kanker vochten hoop. Ik heb hier een e-mail die een vriend me stuurde toen ze hoorde dat ik dit interview zou doen en zei: ‘Ik heb gehoord dat hij echt een lul is.’ Daarmee doelde ze op jou.

Oh, ik weet over wie je het hebt. (lacht)

Maar ik zal Lance altijd steunen, hij gaf me hoop op een verschrikkelijk moment. Mijn eerstgeboren zoon had net de diagnose gekregen van leukemie, twee weken voor zijn eerste verjaardag. En ik zit in intensive care terwijl ik amper kan ademen, en mijn broer stuurt me het nieuwste boek van Lance. Het gaat niet over fietsen: ‘My Journey Back to Life’. Ik heb het in één nacht van de eerste tot de laatste pagina gelezen. Het toonde me dat er hoop was voor mijn zoon, niet alleen om te overleven, maar om het goed te doen. Ik moest die nacht een keuze maken: over hoe ik op de ziekte van mijn zoon zou reageren en hoe ik hem zou leren met de wereld om te gaan. Mijn gebed voor Lance, terwijl hij zijn demonen in de ogen kijkt, is dat hij zich herinnert: het gaat niet om de fiets.

(knikt instemmend) Amen!

Amen. Kijk jij je demonen in de ogen?

Absoluut. Absoluut. Ja, euhm… (lachje) Het is een proces. En ik denk, weet je… (schraapt de keel) We staan aan het begin van het proces, weet je.

Denk jij dat verboden middelen ertoe hebben bijgedragen dat je kanker kreeg?

Ik denk het niet. Ik ben geen dokter, er is geen dokter die me ooit zoiets heeft gezegd, of zoiets heeft gesuggereerd… aan mij persoonlijk. Euhm… Maar ik, ik… Maar ik denk, ik denk het niet.

[Er wordt een filmpje uit de getuigenis van Armstrong uit 2001 getoond waarin hij spreekt over de gevolgen van betrapt worden]

En hier zitten we, op dat moment.

Yep.

Het voelt bijna aan als een self-fulfilling prophecy.

Ja, het is, het is… Het is ziekelijk.

Wat denk je als je dit ziet?

Het is… Dat vind ik niet prettig. Als ik daarnaar kijk, denk ik: die kerel is een… Die kerel bevalt me niet. En ik…

Ik wou je vragen, mijn vraag: wie is die kerel? Wie is die kerel?

Dat is een kerel die zichzelf onoverwinnelijk waant, die werd verteld dat hij onoverwinnelijk was, die oprecht gelooft dat hij onoverwinnelijk was. Dat is die kerel. Die kerel bestaat nog altijd, ik ga niet liegen tegen jou of tegen het publiek en zeggen: ‘oh, ik ben nu in therapie, ik voel me beter’. Hij bestaat nog altijd. Moet hij verdwijnen door dit proces? Ja. Ben ik toegewijd aan dat proces? Ja. We hebben over verontschuldigingen gesproken, en ik heb je gezegd dat ik me bij veel mensen moet verontschuldigen. En, en, en… De voor de hand liggende mensen, degenen die we bij naam kennen… De Frankies, de Betsies, De Greg LeMonds, de Tyler Hamiltons, de Floyd Landisen, de Emma O’Reillys… Bij hen moet ik me verontschuldigen. En ik… Wanneer zij er klaar voor zijn, zal ik dat doen.

Moet je je verontschuldigen bij David Walsh?

(lacht) Dat is een goeie vraag.

Moet je je verontschuldigen bij David Walsh, die dit verhaal dertien jaar lang opvolgde, die schreef voor de Times, die boeken over jou heeft geschreven, enzovoort?

Ik, ik… Ik zou… Ik zal me verontschuldigen tegenover David. Ik heb al een paar gesprekken hierover gehad.

Wat zeg je tegen de vrouw die die e-mail heeft geschreven, en de miljoenen mensen die Livestrongarmbandjes dragen? Of het nu fysiek dan wel geestelijk en emotioneel is… Wat zeg je tegen die miljoen mensen die je geloofden?

Ik zou zeggen: ik begrijp je woede. Je, je… gevoel van verraad. Je steunde me altijd, door dit hele gedoe, en je geloofde. En ik loog tegen je. En dat spijt me. En ik zal, ik zal… En ik zál, met toegewijding, zo lang als het nodig is, mijn best doen om het goed te maken. Goed wetende dat ik er niet, niet, niet… veel terug zal winnen.

Veel mensen denken dat je dit interview doet omdat je een terugkeer naar de sport overweegt.

Als je me vraagt: wil je opnieuw competitie rijden? Dan is het antwoord: hell yes! Ik ben een competitiebeest. Dat is wat ik mijn hele leven heb gedaan. Ik houd van trainen, van racen, ik wil het voortouw nemen. Als ik… En ik verwacht niet dat het gebeurt.

Je wil opnieuw competitief worden? Op de fiets?

(lacht)

Je wilt meedoen aan wielerwedstrijden?

Niet de Tour de France. Maar er zijn veel andere dingen… die ik zou kunnen doen maar niet mag. Door die schorsing, door die straf. Nogmaals, ik… Ik moet maar op de blaren zitten. Maar als er ooit een kans was… zou ik dan de marathon van Chicago willen lopen op mijn 50ste? Dat zou ik erg graag doen. En dat mag ik niet.

Dus nu mag je geen marathon lopen?

Ik mag nergens lopen, ik mag de 10 kilometer van Austin niet lopen. Ik… zou graag…

Mag je niet lopen, of mag je gewoon niet lopen als je ervoor betaald wordt?

Ik mag in geen enkele officiële wedstrijd lopen. Er doen daar 40.000 lopers mee, maar ik mag niet deelnemen omdat het door de sportbond erkend is. Ik… Maar ik ga niet liegen tegen je, ik zou graag de kans krijgen om aan wedstrijden deel te nemen. Dat is niet de reden dat ik dit doe. Eerlijk gezegd, dit zal misschien niet het meest populaire antwoord zijn, maar ik denk dat ik het verdien. Misschien niet nu meteen. Maar als je kijkt naar de situatie, als je kijkt naar de cultuur, als je kijkt naar de sport, en je ziet de straffen. Daarom zei ik je: als ik kon teruggaan naar die tijd… en oké, je ruilt mijn voorgeschiedenis in voor zes maanden schorsing… (knikt instemmend) Dat is wat mensen hebben gekregen.

Dat is wat andere mensen hebben gekregen.

Wat iedereen heeft gekregen! Ik heb de doodstraf gekregen, en zij kregen zes maanden.

Met de doodstraf bedoel je: je mag nooit meer deelnemen aan competities?

Aan niets. En het is niet, ik zeg niet… dat dat oneerlijk is, per se. Maar ik zeg dat het anders is.

Vind jij dat je hebt gekregen wat je verdiende?

(denkt na) Euhm…

Lange tijd heb je gezegd dat iedereen bezig was aan een heksenjacht: een heksenjacht, een heksenjacht op jou!

Dat weet ik. (lacht)

Vind jij op dit moment, rekening houdende met hoe groot je was, wat dat betekende, hoeveel mensen geloofden, wat je naam en je merk betekenden…

Tuurlijk… Ik verdien gestraft te worden. Ik ben er niet zeker van dat ik de doodstraf verdien.

Was het gewoon de verwaande, arrogante eikel in jou die die tweet verstuurde waarin je onder al je gele truien lag?

Ja… Dat was nog een vergissing.

[Er wordt een filmpje getoond over de beruchte foto via Twitter]

(lachje) Weet je, wanneer je…

(lacht) Waarom zou je, waarom…

Maar neen, het is…

Dit is zo… Jij bent, echt: jij bent… De wolven staan aan de deur. De wolven staan aan de deur, ze zijn in je huis. En jij tweet dié foto?

Gewoon… (klapt in de handen)

Wat deed je op dat punt? Wat was dat?

Dat was gewoon… meer tarten…

Tarten…

Euhm… (lacht en denkt na) En weet je wat het angstaanjagende is? Ik dacht echt dat het een goed idee was.

Dacht je dat?

Hmmm-mmm. Op dat moment…

Vertel me: wanneer iets zo gigantisch gebeurt in je leven, hoe heeft dat de manier veranderd waarop je naar jezelf kijkt?

Weet je, ik…

Heeft het dat? Heeft het de manier veranderd waarop je naar jezelf kijkt?

Niet helemaal.

Niet echt?

Neen. Dit is, dit is… Dit is zwaar… En dit is vuil… En dit is niet iets waarbij ik bij nu jou kan zitten en zo kan vertrekken en zeggen: ‘oké, het is in orde.’ Of ik kan…

Je vermeldde daarnet therapie. Ben je in therapie?

Ja.

Je bent in therapie.

In mijn leven ben ik het af en toe in therapie geweest. Maar ik, ik ben het type persoon (lachje) dat zoiets niet af en toe moet doen. Het moet continu zijn. Ik heb een rommelig leven gehad. Dat is geen excuus, maar dit zal… Dit zal een lang proces worden.

Heb je berouw?

Euhm…

Is er echt berouw, of heb je het gevoel ‘ik heb spijt dat ik ben betrapt en dat ik hierdoor moet en ik zou willen dat ik niet hoefde te doen’?

Wel… (zucht) Iedereen die betrapt wordt heeft spijt dat hij gepakt is. Ik begin nu pas… Ik bedoel, ik zal blijven… Zo gauw dit interview uitgezonden wordt… de gevolgen…

Mensen zullen alles analyseren, wat je gezegd hebt, hoe je het gezegd hebt…

Ja. En, en, en… Mensen die er nu naar kijken en die echte believers waren. Zij zullen iets altijd helemaal anders horen. Dus: heb ik berouw? Absoluut. Zal ik blijven… Zal het groeien… Zal ik…? Absoluut. Dit is… Voor mij zijn dit nog maar de eerste stappen en euhm… Nogmaals, dit zijn mijn daden. Ik heb… Ik betaal de prijs, maar ik verdien het.

Als zoiets gebeurt, hoop je dat het indruk nalaat die een verschuiving of een verandering in je in gang zet. Is dat bij jou al gebeurd?

Ik zou liegen als ik zeg dat dat het geval is. Het is, euhm… Nogmaals, ik blijf terugkeren naar dat woord, dat idee van ‘een proces’. Ik heb werk te doen! En het is, het is… Ik kan niet… Er gaat niet een tektonische verschuiving plaatsvinden waarbij… oké, hij is nu, hij is nu op weg, het is in orde.

Waren er mensen die om je gaven, die dit wisten en die wilden dat je ermee stopte? Stoppen met het liegen, stoppen met het doping…

Natuurlijk. (knikt)

Was er iets dat zij hadden kunnen zeggen of doen?

(denkt na) Waarschijnlijk niet. En ik, en ik, ik ga iemand noemen…

Want ik denk aan je ex-vrouw Kristin.

Euhm… Laat me zeggen… Als ik één naam kon zeggen, zou het Kristin zijn. Ik bedoel, zij was… Euhm… Zij is een slimme dame, ze is extreem spiritueel… Euhm… Zij gelooft in eerlijkheid en integriteit en de waarheid. Ze gelooft dat de waarheid je zal bevrijden. Wij denken anders over veel dingen. Zij kijkt er misschien vanuit religieus oogpunt naar, ik misschien niet. Maar dat doet er niet toe. We hebben samen drie kinderen, zij verdienen de oprechte waarheid. Zij verdienen een vader die, euhm… bekeken wordt als iemand die de waarheid vertelt. Tegen hen, tegen het publiek. Anna heeft dat altijd gewild. Zij kent dat hele verhaal van toen niet, want we waren niet samen.

Was er iemand die de hele waarheid kende? Heb je iemand de hele waarheid verteld?

(lacht) Ja, ja.

Laat ons terugkeren naar Kristin. Kristin wist wat er aan de hand was. Had zij gesprekken met jou over stoppen, of met pensioen gaan?

Euhm… (stilte) Zij… Ik heb het Kristin gevraagd, ik zag haar bij een wedstrijd van de kinderen twee dagen geleden en ik zei: als dit uitkomt, kan ik hier dan over praten? En zij zei ja. Zij was niet, euhm… Weet je… Zij was niet zo nieuwsgierig. Misschien wilde ze het niet weten. Ze wist het zeker, maar, weet je… wilde het niet weten. Ik denk dat ik haar er ook een beetje heb tegen heb beschermd. Wat zij en mijn doping betreft, en mijn comeback (destijds in de Tour de France - redactie)… Zij was de enige persoon die ik gevraagd heb of ik dat mocht doen.

Of je een comeback mocht maken?

Of ik een comeback mocht maken. Ik vond… Als ik dit ga doen, dit is een grote beslissing, heb ik haar goedkeuring nodig. En ze zei tegen mij: jij, jij mag dit doen, onder één voorwaarde: dat je die lijn nooit meer overschrijdt. En…

De lijn van doping?

Ja. En ik zei: je hebt een deal. En die zou ik nooit hebben kunnen breken… met haar. Het is een serieuze, euhm… Het was een serieus verzoek, het was een serieuze belofte. Ze gaf me haar zegen, ik, ik… Als zij had gezegd: ‘neen, dit vind ik geen goed idee’, dan had ik het niet gedaan. Euhm… Maar ik heb haar mijn woord gegeven, en… en… ik heb mijn belofte gehouden.

Dus je kwam terug en je wilde… Bij het begin van ons gesprek hier zei je dat je niet mogelijk achtte zeven keer op een rij te winnen zonder doping. Dus je kwam terug, je ging niet meer aan de doping, je deed geen bloedtransfusies, en… je verwachtte nog altijd te winnen?

Ja. Ja, en ik… Want ik… Ik dacht, en ik denk nog steeds, dat de sport erg proper was. Er was echt een grote verschuiving halverwege de jaren 2000 met het biologisch paspoort. Dat heeft…

Dus jij dacht dat je terugkwam in een propere sport?

En een eerlijk speelveld.

En een eerlijk speelveld.

(knikt)

Hoe was het voor jou om derde te worden? Jij, die zo graag wint, alle prijzen.

(lacht) Ik verwachtte niet dat ik derde zou worden, ik verwachtte te winnen. Zoals ik dat altijd verwachtte… En aan het einde zei ik tegen mezelf: weet je, ik ben gewoon geklopt, door twee kerels die beter zijn. Dat moeten we aanvaarden. Ik weet dat dat niet klinkt als iets wat ik zou zeggen, maar…

Klopt.

…ik, ik, ik heb alles gedaan wat ik kon op training, en ik ben gewoon geklopt.

Daarnet sprak je over Kristin, jullie hebben samen drie kinderen. Wat vertel je Luke? Je bent dit aan het bestrijden… Luke is 13, je vecht deze strijd al zijn hele leven. Wat vertel je Luke? Hij is 13, hij is oud genoeg om het te weten.

Oh, geloof me… Hij, euhm… Ze weten… véél. Ze horen het op de gang in school, niet veel, maar…

Luke en de meisjes?

Luke en de meisjes. Hun scholen, hun klasgenoten zijn erg begripvol geweest. Je verliest controle over je kinderen als ze daarbuiten komen: Instagram, Facebook, Twitter. En dan komen de reacties.

Maar wat heb je hem vertéld?

Nou ja… Eerst wil ik je vertellen wat er gebeurd is. Toen dit echt begon, zag ik mijn zoon me verdedigen en zeggen: ‘Dat is niet waar. Wat je zegt over mijn vader is niet waar.’ En het raakt ook aan de vraag: waarom nu? (denkt na) Hij kan niet… (vecht tegen de tranen) Ja… (diepe zucht) Toen wist ik dat ik het hem moest vertellen. En hij vroeg het me nooit. Hij zei nooit: ‘Papa, is dit waar?’ Hij vertrouwde me. En ik hoorde erover in de wandelgangen… (diepe zucht)

Wat heb je hem gezégd?

Euhm… (denkt na) Op dat moment heb ik niets gezegd. Maar dat was het moment waarop ik wist dat ik iets moest zeggen.

Je hoorde dat hij je verdedigde?

Ja, tegen andere kinderen…

Andere kinderen, ja.

Op Instagram antwoordde hij: ‘Nee…’ Weet je, het wordt lelijk. Euhm… En toen moest ik… Toen besloot ik iets te zeggen. Het liep uit de hand. En toen moest ik dat gesprek met hem hebben. Dat was… dit jaar tijdens de feestdagen.

Wat heb je gezegd?

(lachje) Ik heb gezegd: luister, er zijn, euhm… Er zijn veel vragen geweest over je papa, over mijn carrière, of ik doping gebruite of niet… (snuift) Dat heb ik altijd ontkend. En ik ben er altijd genadeloos en koppig in geweest, dat hebben jullie gezien. Dat is waarschijnlijk waarom jullie me vertrouwden. Wat het nog ziekelijker maakt. Euhm… En ik zei: ik wil dat je weet dat het waar is. (stilte) En er waren de meisjes, die toen 11 waren… De tweeling, zoals je weet… (snuift) En Luke was er. En ze zeiden niet veel. Ze zeiden niet: ‘Maar wacht, papa.’ Ze aanvaardden het gewoon. En, euhm… (stilte) Ik zei tegen Luke… Ik zei, euhm… (vecht langer tegen de tranen en zucht diep) Ik zei: verdedig me niet meer. (stilte) Doe het niet. (stilte)

Hoe nam hij het op?

Hij is opmerkelijk kalm en volwassen gebleven. (snuift) Ik zei: (met brekende stem) als iemand iets tegen je zegt… (zucht) Ze gaan dit zien. Als een kind iets zegt, verdedig me niet, zeg gewoon: hey, mijn papa zegt dat hij spijt heeft. (stilte) En hij zei: oké.

Heeft hij iets gezegd?

Hij zei gewoon: kijk, weet je, je, je… Ik hou van je, je bent mijn papa. Dit verandert dat niet. Euhm… (denkt na en lacht) Ik verwachtte… Ik weet niet, ik denk dat je altijd iéts verwacht, weet je. Maar hij was…

Koppig?

(lachje)

Verwachtte je koppigheid?

Van hem?

Ja. (schudt het hoofd)

Woede? Ontgoocheling?

Godzijdank lijkt hij meer op Kristin dan op mij. (stilte)

Hoop je met dit… dit gesprek, met je biecht, met te zeggen dat je wilde dat je sommige dingen anders had gedaan met USADA, dat je levenslange schorsing van competitie wordt opgeheven? Hoop je daarop?

(denkt na) Euhm… Egoïstisch genoeg, ja. Maar realistisch gezien denk ik niet dat dat gaat gebeuren. En ik… En ik moet daarmee leven. Ik moet dat verwerken.

Mensen hebben veel besproken, er is veel gezegd over waarom je dit doet, wat je ging zeggen en hoe je het zou zeggen. Wat was je bedoeling, je hoop, dat hieruit zou komen?

(zucht) Luister, euhm… De grootste hoop en bedoeling was het welzijn van mijn kinderen. Dat was het echt. Zij, zij, zij… De oudere kinderen moeten kunnen leven zonder dit onderwerp in hun leven. Het is niet eerlijk… voor mij om hen aan te doen, en ik heb het gedaan. En ook voor de kleintjes, die geen idee hebben… Ze zijn twee en drie… Zij hebben… (haalt de schouders op en lacht) Oprah, zij hebben uiteraard geen idee… maar zij zullen het te weten komen. Elk van hen… Dit gesprek zal voor altijd bestaan. Alles wat wij vandaag doen, die domme tweet met de gele truien… bestaat voor altijd. Dus dat moet ik goedmaken, voor hen, als zij beginnen… weet je, aan hun bestaan.

Vorige woensdag zei Travis Tygart, CEO van USADA, tegen ’60 Minutes Sports’ dat iemand van jouw team een donatie had aangeboden, die USADA niet heeft aanvaard. Hij zei dat ging om meer dan 150.000 dollar ging. Probeerde je USADA om te kopen?

(snel) Nee. (denkt na) Dat is niet waar.

Dat is niet waar?

Dat is niet waar. En in hun argumentatie, hun beslissing van 1.000 bladzijden die ze publiceerden stond veel. Alles stond daarin. Waarom stond dat daar dan in? Toch een vrij groot verhaal. Euhm… Oprah, het is niet waar.

Niemand, niemand die jou vertegenwoordigde?

Niemand. Zeker weten… niet dat ik alles wist. Maar ik heb rondgevraagd: heeft er iemand…? Niet waar.

En jij bent Lance Armstrong en jij runt je eigen show? Dus als iemand 150.000 dollar ging aanbieden, zou je het weten?

Dat denk ik, en ik denk dat ze zelfs beweren dat het om 250.000 dollar ging. Het ging om een vaag getal, maar ze… ze preciseerden het. Dat is veel geld. Ja, ik zou het weten.

Als dat zou gebeuren?

(knikt)

Jij zegt tegen mij dat dat niet waar is?

Dat is niet waar.

Oké. Wat is de prijs geweest, de financiële prijs? Ben je alles kwijt?

Euhm… (denkt na) Ik heb, ik heb zeker alle toekomstige inkomsten kwijt.

Emotioneel?

Je zou naar die dagen kunnen kijken, of die twee dagen, of die anderhalve dag waarop mensen bij me weg liepen… En ik wil je een getal geven. Je vroeg me de prijs. En ik bedoel… Ik denk er niet graag aan, maar dat was een… (denkt) (met brekende stem) Ik weet niet… Dat was een dag van 75 miljoen dollar. (stilte) Euhm…

Die zomaar uit je leven verdwenen…

Weg!

Weg.

Weg. En die waarschijnlijk nooit meer terugkomen.

Zat je ooit in de situatie dat je dacht: wauw, ik wil niet uit mijn bed komen. Ik weet dat je loopt en rent. Heeft het je geraakt tot op het punt: nu weet ik niet meer wat ik moet doen?

Ik ben… Ik ben op een duistere plek geweest waar ik geen controle meer had. Ik ben op een plek geweest waar ik niet wist of ik nog een maand, zes maanden, een jaar, vijf jaar of tien jaar zou leven. Dat heeft me nu geholpen. Ik bedoel: dit is… geen goede tijd. Maar het is niet de ergste periode van mijn leven. Je kunt dit niet vergelijken met een diagnose, een harde diagnose… en, weet je, fifty-fifty kansen, of wat de kansen ook waren… Dat is een… Dat legt… Dat zet de standaard. Dit komt er dicht bij in de buurt, maar… ik ben een optimist. En ik kijk graag vooruit. Dit heeft me achteruit doen kijken. Ik kijk nooit… Mijn moeder en ik, ik bedoel, we lijken in dit verband erg op elkaar, zij kijkt nooit terug. We praten niet over het verleden, we praten niet over wat er gebeurd is, ik heb haar nooit gevraagd naar mijn biologische vader. We hebben nooit samengezeten en… We gaan daar niet op in. Dat was, dat was gisteren.

Hoe is het met haar, hoe gaat ze hiermee om, want…?

Ze is een wrak.

Want de mensen die van je houden raakt dit even hard als jou, zelfs harder.

Ze, ze is een wrak. En ik… Zij, zij is niet het type persoon dat me opbelt en zegt: Lance, ik ben een wrak. Maar mijn stiefvader belde me en zei: je moeder heeft het heel moeilijk. (denkt na) En ik zei: euhm… kan zijn, maar ze is een harde tante. Ze is door elk ander moeilijk moment in haar leven gekomen, gewoon, dat moest ik even kwijt. En toen waren we aan het Facetimen (soort videotelefonie, redactie.) met… haar kleinkinderen en kinderen, heen en weer… En toen zag ik mijn moeder… en ik, euhm… ooh! Dit was een wrak.

Het heeft haar hard geraakt.

Ja.

Het heeft haar hard geraakt.

En… ik moest haar zien… om echt te begrijpen dat dit een tol heeft geëist op haar leven. Euhm… Dus…

En er zijn anderen, ik weet dat je daarover hebt gesproken, al die mensen. Ben je momenteel op een plek waar je kan… Want voorheen was dié kerel zich duidelijk niet bewust van wat je allemaal aanrichtte en hoe dat andere mensen beïnvloedde.

Ik had geen flauw idee.

Op dat moment was je een bullebak, sociopathisch, met door jezelf geobsedeerd gedrag.

Narcisistisch.

Narcisistisch gedrag.

Jazeker.

Dat zou jij ook zeggen?

(knikt)

Ben je nu op een plek… Nu je je voormalige vrienden, vrienden en kennissen gisteren hebt gebeld om je te verontschuldigen. Ben je nu op een plek waar je je niet enkel verontschuldigt, maar ook kan beginnen te begrijpen hoe je de levens van andere mensen hebt vernield? Ben je al op die plek?

Ja. Ja. (knikt) Ja. En, euhm… we moeten niet, ik moet niet terug naar die plek waar ik zomaar terug kan keren, en, en… dingen vanzelfsprekend vind, en waar ik privileges misbruik, terugkeren naar mijn… Als ik een kind had dat… Eén van mijn kinderen, eigenlijk, we hebben samen naar die beelden van mij gekeken. Als één van mijn kinderen zich zo zou gedragen… Ik zou een beroerte krijgen.

    • een onzer redacteuren