Na winst is er tevredenheid over alles

Anish Giri (18) was op zijn 14de de jongste schaakgrootmeester van dat moment. Deze week speelt hij op het Tata Steel toernooi in Wijk aan Zee. „School moet ik even helemaal vergeten.”

Nederland, Wijk aan Zee, 12-01-2013 foto: Bram Budel. Schaakgrootmeester Anish Giri vlak voor het begin van zij eerste partij van het toernooi tegen Pentala Harikishna. Detail voor Hollands Dagboek. Zaterdag is het 75ste Tata Steel chess tournament begonnen in Wijk aan Zee. Bram Budel

Donderdag 10 januari

22.00 uur, net terug van de ‘meet and greet’, die ieder jaar de avond voor het toernooi in Wijk aan Zee in Hotel Zeeduin gehouden wordt. Iedereen zegt elkaar gedag en tussendoor wordt de loting verricht voor de C-groep. Die voor de A-groep en de B-groep is morgen tijdens de officiële opening. Ik ben hier al voor het vijfde jaar op rij. Hier werd ik grootmeester en hier won ik van de nummer één van de wereld. Maar hier verloor ik ook vijf partijen achter elkaar.

Als ik me niet vergis hebben mijn klasgenoten deze week examen. Maar daar wil ik even niet aan denken. Na een paar zware jaren waarin ik school en schaken combineer, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik, als ik niet gek wil worden, die twee in mijn hoofd moet scheiden. Ik moet school helemaal vergeten wanneer een toernooi begint.

Nu op zoek naar iets te eten, ik heb honger. In plaats van te genieten van het buffet stond ik deze avond met vrienden en collega’s te praten. Morgen wordt mijn speelschema voor de komende twee weken bepaald. Spannend.

Vrijdag

22.00 uur. Interessante loting. Ik zit al midden in de voorbereiding voor de eerste partij. Ik heb zwart, tegen de Indiase Harikrishna, een outsider, maar je moet hem niet onderschatten. Eens kijken of ik hem kan verrassen door een agressievere opening te spelen dan gebruikelijk. De opening was zoals altijd ‘een hapje en een drankje’, dan op een rode knop drukken om je lotingsnummer te krijgen, en dan weer ‘een hapje en een drankje’. Mijn familie was er ook, zoals ieder jaar. Het is maar een uurtje van Rijswijk naar Wijk aan Zee. Mijn kleine zusje Ayusha voelt zich steeds meer op haar gemak tussen de grootmeesters. Het zou me niet verbazen als de diepe zucht die ik hoorde toen ik nummer 12 trok (wat betekent dat ik zeven keer met zwart speel en zes keer met wit – slecht nieuws!) van haar kwam. Maar gelukkig heb ik zwart tegen de zwakkere en wit tegen de sterkere tegenstanders.

Zaterdag

22.00 uur. Ik moet proberen die partij tegen Harikrishna te vergeten. Ik weet het; nog twaalf partijen te gaan… Maar moeilijk te begrijpen hoe ik die stelling kon verliezen. Ik verraste hem in de opening, speelde daarna snel en goed, had een stelling waarin ik geen risico liep en begon op meer te hopen. Maar toen miste ik een paar details en kwam onder druk te staan. Had nog steeds remise moeten maken, maar zo eenvoudig was dat niet.

Morgen speel ik tegen de wereldkampioen, Viswanathan Anand. Ik heb wit en hij worstelt al enige tijd met zijn vorm. Misschien heb ik een kans. Het vervelende is dat de partij van vandaag in mijn hoofd blijft zitten. Straks maar eens goed slapen; het toernooi is lang en uiteindelijk wordt zo’n toernooi aan het slot beslist. Mijn moeder, die natuurlijk weet dat ik verloren heb, vroeg of ze hierheen moest komen. Haha, in elk geval geen gebrek aan support!

Zondag

22.00 uur. Zelden was ik zo blij met een remise. Op de een of andere manier was ik te optimistisch tijdens de partij en bestookte de arme wereldkampioen met al mijn stukken. Ik offerde een paard, maar hij nam het niet, verdedigde zich en maakte zich op om het initiatief over te nemen. Met weinig tijd op de klok bleef ik op de been en uiteindelijk lukte het hem niet om door mijn verdediging heen te breken. Ik ben echt heel blij, omdat ik al zat te denken hoe ik zou moeten omgaan met een pijnlijke start van nul uit twee.

Het avondeten was uitstekend, een vriend vertelde me waar ik een lekkere pizza kon eten. Maar zo gaat dat altijd, als je tevreden bent over de partij, ben je tevreden over het eten. En eigenlijk over álles.

Ik heb weinig tijd om mezelf in tevredenheid te wentelen. Ik moet me voorbereiden, wandelen en mezelf in vorm houden. De volgende partij is tegen Ivan Sokolov, met zwart. Hij maakte vandaag remise vanuit een totaal gewonnen stand en vertelde de pers dat als hij vanavond geen zelfmoord pleegt, hij duizend jaar oud zal worden. Hij is een erg emotionele speler; ik zal mijn kansen krijgen. Lastig te zeggen wat je van hem moet verwachten. Nou ja, misschien komt hij wel helemaal niet opdagen, na wat hij vandaag heeft gezegd.

Maandag

22.00 uur. Tot mijn verbazing kreeg ik tegen Ivan helemaal geen kansen om te winnen. Afgaand op de stelling mag ik zelfs van geluk spreken dat ik remise heb gemaakt. Hij was blijkbaar goed hersteld van zijn teleurstelling van gisteren.

Maar mijn kansen komen nog. Nog tien ronden te gaan. De volgende tegenstander is Peter Leko. Hij staat erom bekend dat hij al zijn partijen remise maakt, dus misschien is het jammer dat ik wit heb.

Afgezien van de partijen gebeurt er weinig opwindends. Iedereen neemt het toernooi serieus, en het gure weer nodigt niet uit om naar buiten te gaan. Toch probeer ik geregeld een frisse neus te halen. Moet mijn conditie op peil houden.

Dinsdag

23.50 uur. Terug van het sponsordiner. De avond waarop de schakers zich vermaken met de managers van de hoofdsponsor, het Indiase Tata Steel. Veel eten, veel praten. En schaken! Ik ben in een goede stemming, ook al geeft mijn partij tegen de ultrasolide Peter Leko daar weinig aanleiding toe. Hij reageerde op mijn verrassing met een verrassing van zijn kant. Uiteindelijk was het een vrij droge partij. Ik zag dat hij onzeker was, maar de stelling was te eenvoudig om daar gebruik van te maken.

Aan de andere kant was ik niet teleurgesteld toen ik zag met welk gemak Anand Aronian versloeg, nota bene een van de beste spelers van de wereld. En dat met zwart. Het draait allemaal om goed spelen – en af en toe wat geluk. Na afloop analyseerde ik de partij met Peter. Ook deed ik mee aan de analyse van vrienden uit de B-groep. Met de rustdag in zicht was iedereen ontspannen en nam dus de tijd.

Woensdag

Zoals altijd breng ik de rustdag door met niksdoen. Ik slaag erin het ontbijt te missen. Een hele prestatie, want tijdens het toernooi kun je tot half één in het hotel ontbijten... De volgende tegenstander is Karjakin, een goed voorbereide Rus, die samen met Anand en Carlsen aan kop staat. Ik zit eraan te denken hem te verrassen met een gevaarlijke variant. Dat belooft wat. Tenminste, voor een van ons.

Donderdag

Remise. De partij begon scherp, hij verraste me al met zijn eerste zet. Ik hield principieel vast aan de opening die ik daarop speel, maar verbruikte te veel tijd. Uiteindelijk niet ontevreden met remise, omdat ik vanaf het begin in tijdnood was.

Nog steeds geen overwinning. Misschien krijg ik morgen een kans tegen Hou Yifan. De ex-wereldkampioene heeft pas één punt uit vijf partijen en is kwetsbaar in dit veld. Vorig jaar speelde ik twee keer tegen haar en ik kwam niet in de buurt van een overwinning. Misschien zit het deze keer wel mee.

    • Anish Giri