Column

‘Egypte ontheiligt Couperus’

Vertel het niemand, maar stiekem vind ik het heel grappig: het dramatische sneven van de Couperusplaquette. De razernij regeert in Den Haag: ‘Dit pleit er dus voor geen huizen (meer) te verkopen aan buitenlandse ambassades/residenties. Laten ze maar voor een flink bedrag huren. Ik vind het schandalig om zo met ons ‘‘erfgoed’’ om te gaan. Schande, Egypte’, aldus een bezoeker op louiscouperus.nl.

Egypte (waarover Couperus Antiek toerisme schreef – nota bene). Die staat is eigenaar van Surinamestraat 20, het pand waar Couperus Eline Vere schreef. De Stichting Couperushuis werd zeven jaar geleden opgericht om het huis te kopen en het Louis Couperusmuseum uit de Javastraat erheen te verhuizen. Men stichtte allerhaagst een comité van aanbeveling (met Hella Haasse!) en belde de bank. Helaas had die geen 2,9 miljoen euro meer, zelfs niet voor Couperusvrinden. Dan maar een plaquette, ook al staat er verderop in de Surinamestraat al een Couperusborstbeeld – de liefde voor Couperus in Den Haag heeft vooral materiële verschijningsvormen.

Maar helaas: na twee jaar beleefd vragen (hadden de Couperianen de hulp van de motorrijders uit het Jan Cremer Genootschap maar ingeroepen) bleven de Egyptenaren zwijgen – elk volk zijn eigen stille kracht.

De stichting overwoog nog de hulp van de burgemeester in te roepen, maar deinsde ervoor terug de Egyptenaren ‘voor het blok’ te zetten. (Morsi wordt weggeroepen uit een vergadering met de geheime politie: ‘Meneer de president, kom snel, de Stichting Couperushuis Surinamestraat zet ons voor het blok.’) Van het geld van de stichting wordt nu een app gebouwd. Een app – de plaquette van de eenentwintigste eeuw.

Op Wikipedia leeft Couperus wel. Daar zijn mensen druk bezig om aparte lemma’s te wijden aan bijna alle Couperustitels. En er is ruzie over de vraag of een bibliofiele uitgave van blogger Nick ter Wal als Couperuspublicatie apart vermeld mag worden. ‘Dat er van alles valt te argumenteren wil ik best geloven, maar de argumenten (welke?) moeten vervolgens worden gewogen, en vooralsnog (?) valt dan het doek’, meldt een lastig identificeerbare Wiki-autoriteit. Het verleidt Nick ter Wal tot het plan voor een autobiografie met de inderdaad schitterende titel: Genomineerd voor verwijdering. Daar maken we een plaquette van – en die metselen we in de eerste de beste piramide.