Rollatorspitsuur

Serie over 8 dames die achter een cijferslot doen aan kleinschalig wonen. In de hoofdrol mevrouw Niterink (86), moeder van Tosca Niterink.

‘Hallo”, roep ik door de intercom van afdeling de Tulp, „we komen voor mevrouw Niterink!” De glazen deur zwaait open. Het is stil in de gemeenschappelijke huiskamer: middagdutjestijd. Mevrouw Kistemaker ligt met haar hoofd op tafel te slapen. Ik zie een bekende grijze kroeskop in een stoel voor de tv bewegen. Ze kijkt naar de familiefilm Home Alone, zonder geluid. „Moet dat nou!” roept ze naar een jongetje dat een inbreker van de trap duwt.

„Dag mam!”

Ze steekt onmiddellijk haar bekende riedel af: „Nou, hoe krijg je het voor elkaar! Hoe heb je me hier weten te vinden?”

„Je zit hier toch wel vaker?”

„Welnee, ik zit hier voor het eerst, ik ben hier nog nooit geweest. Hoe is het met je?”

„Goed mam.”

Mevrouw Pijnenburg komt binnen rollateren. „Daar heb je haar”, roept mijn moeder. „De hele dag aan haar vingers likken (ze doet het voor) en in die vreselijke blaadjes bladeren. Maar hoe is het met je?”

„Goed mam, dat zei ik al!”

Pijnenburg neemt haar strategische positie in, aan het hoofd van de tafel, de met roddelbladen volgeladen rollator breeduit naast zich zodat ze de entree barricadeert. Net op tijd, want de dames zijn uitgemiddagdut en begeven zich in colonne naar de woonkamer voor een advocaatje met slagroom of een medium dry sherry. Er staat een rollatorfile op de gang. „Kunt u uw rollator opzijschuiven?” vraagt mevrouw Map, de voorste in de rij. „ Ik kan er niet langs.”

„Daar heb ik niks mee te maken”, bekt Pijnenburg. Map begint zich nijdig naar binnen te wurmen, gevolgd door mevrouw Wormerveer. „Goeiemiddag!” roept deze vrolijk tegen Pijnenburg. „Nee”, sneert die terug. „U mag hier niet zitten!”

„Wat zegt ze?” vraagt Wormerveer, „ik kan haar niet verstaan, ik ben zo doof.”

„Dat u niet aan de tafel mag gaan zitten”, roept Annie.„Wat een flauwekul”, zegt de zuster, ze heeft mevrouw Pieck aan de arm en zet haar naast Pijnenburg aan tafel.

„Nee, hier mag niemand zitten!”

„Wat zegt ze?” vraagt Wormerveer aan Annie. „Dat u niet aan tafel mag zitten”, roept Annie nog harder. Pijnenburg heeft mevrouw Pieck inmiddels aan het huilen gekregen. Ik ren naar haar toe. „Kom maar bij ons zitten”, zeg ik, „veel gezelliger.”

„Sorry zuster”, zegt Wormerveer tegen Annie, „wilt u het nog een keer herhalen, ik kan u echt niet verstaan.”

„Dat u niet naast haar mag zitten”, brult Annie. „Is het afgelopen met dat geschreeuw!” gilt Kistemaker die wakker is geschrokken.” Mevrouw Pieck begint weer te huilen. „Ze huilt snel”, verduidelijkt Map.

„Wat zegt ze”, vraagt Wormerveer.

Niemand reageert. Ik weet sinds kort hoe ik Pieck rustig kan krijgen, ze is namelijk wiskundelerares geweest. „A2 min 2ab is b2”, zeg ik. Ze kijkt me helder en met een glimlach aan. „Wat zegt u zuster”, vraagt Wormerveer. „Ik ben toch zo doof!” bouwt mijn moeder haar na. „Vreeeeselijk”, voegt ze er zonder haar lippen te bewegen aan toe.

„Mag ik er langs”, klinkt het bij de deur.

„U mag hier niet zitten.”

„Hoe is het met je?” vraagt mijn moeder.

„Goehoed.”

„Wat zegt ze?”

Pieck huilt weer.

A2 min 2ab....