‘Epo was veel te duur voor een gewone wielrenner zoals ik’

Berry Hoedemakers (39) was een Nederlandse prof die van 1998 tot 2002 bij kleine teams als Spar-Oki en Team Cologne reed.

Ik kwam in ’98 over naar de profs. Binnen een week wist ik hoe het eraan toeging. Een renner zei tegen me: ‘Alles wat je hebt gehoord is waar.’ Hij liep al een paar jaartjes langer mee dan ik.

„De koersen verliepen allemaal hetzelfde. Eerst drie kwartier met 60 aan het uur – totdat er een groep wegreed. Daarna mocht je er tot een kilometer of 140 bij zijn – en werd je gelost op het moment dat de finale begon. Elke keer weer.

„Ik kwam een Belgische renner tegen toen ik aan het trainen was; hij vertelde ook van alles en nog wat. Mijn oren klapperden. Hij reed trainingskampen op amfetaminen, niet op voedsel: soms verloor hij zeven kilo op één trainingskamp.

„We koersten in het voorjaar tegen gasten die uit etappekoersen en trainingskampen in de zon kwamen: ze reden me kapot. Ik weet nog dat ik in de Driedaagse van de Panne reed. In de derde etappe werd ik eraf gereden op de kant. Ik kwam in een groepje terecht met een renner die epo gebruikte. Hij reed zestig per uur, met zijn handjes op het stuur – alsof het hem geen moeite kostte. Ik zat stervend in het wiel. Hij vroeg of ik over wilde nemen. Dat kon ik niet; ik schudde nee. Hij lachte me uit.

„Op een gegeven moment had ik een hematocriet van 38 (normaal had ik 48) en was mijn testosteronniveau zo laag, dat mijn huisarts tegen me zei dat ik het gevaar liep om steriel te worden. Ik mocht drie maanden niet koersen om mijn waarden weer te laten stijgen. Maar dat kon niet. Drie maanden niet koersen: ga dat maar eens uitleggen aan je ploegleider. Ik reed bij kleine ploegjes, daar duurden contracten sowieso niet langer dan een jaar. Ik heb toen testosteron gebruikt; een spuit in mijn reet. Gewoon via mijn huisarts. Ik sta er nog steeds achter. Wat had ik nu helemaal voor een keuze? Ik had er zo veel voor gedaan om op dat niveau te komen. Je studeert ook niet zeven jaar rechten om dan vlak voor je scriptie tegen je vader – die de helft van je studie heeft betaald – te zeggen: ik word toch bakker.

„Testosteron was een stuk betaalbaarder dan epo. Dat was te duur voor een renner als ik. Maar eerlijk: als ik 20.000 euro zou hebben gehad, had ik wel epo gebruikt onder medische begeleiding. Maar goed, dat geld had ik niet; de morele keuze is me dus bespaard gebleven.

„Mijn profcarrière had langer kunnen duren. Andere renners met veel minder talent dan ik hebben tien, vijftien jaar in het peloton gereden.

„ De sport wordt geleid door een cirkeltje van dezelfde mensen die het geld in het rond pompen. De UCI, de ploegleiders: iedereen weet hoe het zit. De renners zijn slechts passanten met tijdelijke contractjes.